De moderne automarkt stimuleert nieuwe voertuigen met financieringsplannen, maar niet iedereen wil het steriele gemak van een leaseovereenkomst. Veel mensen geven er de voorkeur aan om hun voertuigen te bezitten, te repareren en daadwerkelijk te gebruiken, zelfs als dat betekent dat ze voortdurend met pech moeten worden geconfronteerd.
Dit gaat niet over de financiële status; het gaat over gehechtheid. De meeste voorwerpen in het leven zijn wegwerpbaar en worden vervangen als ze kapot zijn, maar sommige dingen zijn belangrijker. Auto’s vallen vaak in die categorie, vooral voor liefhebbers.
De realiteit van autobezit is niet altijd glamoureus. Sommige garages zijn geen showrooms, maar begraafplaatsen van halfvaste projecten. De auteur geeft toe dat zijn eigen garage een puinhoop is: een Audi A2 die bij elkaar wordt gehouden met kabelbinders, een Land Rover Defender die geld weggeeft bij elk bezoek aan de monteur.
Dit is geen mislukking; het is intimiteit. De eigenaardigheden van een machine kennen, deze oplappen met wat er maar beschikbaar is, en noodzaak omzetten in improvisatie. Een kapotte ruitenwisser is geen crisis; het is een ontwerpuitdaging die wordt opgelost met rubberen doorvoertules en ritssluitingen. Een reparatierekening van £ 2.000 is geen tegenslag; het herinnert ons eraan dat sommige dingen de moeite waard zijn om in leven te houden, ook al kosten ze meer dan ze zouden moeten.
De Defender heeft, ondanks zijn gebreken, tien keer de wereld rondgereisd. Dat soort geschiedenis vind je niet in een showroom. Het wordt verdiend door zweet, frustratie en een weigering om los te laten. De auteur kent deze auto van binnen en van buiten, en dat is een verplichting die geen enkele leaseovereenkomst kan repliceren.
Het mooie van kapotte auto’s is niet alleen de kostenbesparing; het is het eigendom. Het gaat erom dat je een machine zo goed kent dat je hem kunt repareren met alles wat je bij de hand hebt, waardoor ongemak een ereteken wordt.
