Ze staan naast Coca-Cola-automaten en Route 66-borden als onmiskenbare symbolen van die tijd. De bolle, brede grijns van de Buick uit het midden van de vorige eeuw belichaamde meer dan welke andere machine dan ook het naoorlogse optimisme. Geen enkel ander voertuig belichaamt de Amerikaanse toewijding aan welvaart zo goed als deze auto’s.
Van 1950 tot 1953 bood Buick modellen aan voor alle kopers in vrijwel elke prijsklasse. Terwijl Chevrolet, Ford en Plymouth streden om de mainstream, regeerde Buick over hen allemaal. Deze regel duurde van het Truman-tijdperk tot het Eisenhower-tijdperk. De Flint, Michigan-divisie van General Motors heeft deze status bereikt dankzij een gedurfde styling, innovatieve marketing en een ongeëvenaard dealernetwerk.
Het resultaat is een merk dat minder aanvoelt als een autofabrikant en meer als een culturele kracht.
Kortstondige Buick C-carrosserie uit 1949
Tegenwoordig een zeldzaamheid: de Buick Roadmaster-cabriolet uit 1949 was getuige van een kortstondig en controversieel experiment in het auto-ontwerp uit het midden van de eeuw. Buick staat synoniem voor de klassieke stijl uit de jaren vijftig, maar dat jaar markeerde een verschuiving van radicale innovatie naar meer traditionele luxe.
In 1948 en 1949 introduceerde General Motors een complex nieuw chassis, de C-body. Aanvankelijk aangeduid als B-carrosserie, maar later in de ontwikkeling werd deze aanduiding gewijzigd in C-body. Het frame is ontworpen voor de high-end Oldsmobile 98 en Cadillac. Maar Buick sloeg het modeljaar 1948 helemaal over. Ze adopteerden de C-body pas in 1949, maar de logica achter deze beslissing blijft voor historici onduidelijk.
Deze aarzeling kan te wijten zijn aan het leiderschap van Buick. Harlow Curtice was het geduchte hoofd van de divisie en hield toezicht op de meest winstgevende merken van GM. Naar verluidt achtte hij het radicale en ongeteste carrosserieontwerp niet nodig om de verkoop in 1948 verder te verhogen. Het ontwerp, intern bekend als de P-38, werd ontworpen door Frank Hershey onder directe invloed van GM-ontwerpchef Harley Earl.
De naam P-38 is een direct eerbetoon aan de Lockheed P-38 Lightning-jager. Zijn visuele signatuur is een hoge taillelijn die zich uitstrekt van het voorspatbord tot het achterdek en onder het raamkozijn. Dit resulteerde in een strakke, aerodynamische vorm die zijn tijd ver vooruit was.
Hoewel de P-38 in de eerste plaats voor Cadillac was ontwikkeld, creëerden de ontwerpers van Oldsmobile hun eigen interpretatie. Een jaar nadat de C-carrosserie debuteerde, introduceerden Chevrolet en Pontiac hun eigen kleinere A-carrosserieën. Tegelijkertijd namen ook de Oldsmobile 76 en 88 deze geavanceerde architectuur over.
De C-body bleek zeer controversieel onder dealers, het topmanagement en vooral de Buick-divisie, die het platform één modeljaar gebruikte. De consensus was dat het ontwerp te radicaal was voor het vlaggenschipmodel van GM. Harlow Curtice, die eind 1948 de overstap maakte naar het bedrijfsmanagement van GM en in 1953 president werd, was duidelijk niet onder de indruk van de styling van de P-38. Zijn opvolger bij Buick was Ivan L. Wiles. Hoewel de heer Wiles het overheersende gezag van de heer Curtis ontbeerde, kon hij nog steeds vertrouwen op de leiding van de voormalige directeur, wat een afgemeten terugkeer naar de ontwerpfilosofie van Buick betekende.
In de jaren vijftig begon Buick met rondingen. Denk eens aan deze supertouring sedan. De sfeer in de hogere regionen van GM is aan het veranderen. Daarom waren de B- en C-carrosserieën allemaal nieuw in 1950. Buick heeft een grote stem in dit ontwerp.
Ik hield toen van cirkels. Packard’s Kylpyammmi-vorm is een pionier. De Lincoln Mets waren ook dichtbij. Hudson en Nash deden ook mee. Harley Earl begrijpt deze trend. Hij volgde niet.
Hij liet het spatbord vallen. Helling toegevoegd om het achterspatbord te accentueren. Het is een onderbreking van de drukte. Earl bespreekt Buicks van 1942-1948. Ik herinner me ook de Buick Y Job-showauto uit 1938. Bedrijfsdruk kan helpen. Hij wilde breken met de stijl van 1948-1949.
Hij bouwde ook zijn droomauto. De eerste die verscheen was de LeSabre. De XP-100 volgt. Hij had dezelfde spatborden als de productieauto uit 1950.
Buick-styling uit de jaren 50: een samensmelting van technologie en design
Het is gemakkelijk om te denken dat showauto’s productieauto’s zullen worden. Zo werkt Detroit niet. Het thema van de studio is het einde van de jaren 40. Het management wilde drie verschillende merken. Ze wilden geld besparen op bodybranding. De resultaten zijn geniaal. Dit is het meest complexe compatibiliteitsprogramma in de geschiedenis van GM.
De vooruitstrevende auto van General Motors uit 1950 was een staaltje techniek. Het zijn ook nieuwe modellen.
De Buick Super uit 1950 debuteerde met een nieuwe C-carrosserie. Dit was een stap die de verschuiving van GM naar luxe auto’s voor de massa aankondigde. Buick’s toepassing van deze carrosserie is nauwgezet. Twee verschillende achtcilinder-in-lijnmotoren bepalen de lengte van de voorkant. De Roadmaster is 4,75 centimeter langer dan de Super en Special. Sommige waarnemers zijn van mening dat alle Buicks uit 1950, inclusief de Special op instapniveau, C-carrosserieën waren. De werkelijkheid is concreter. Alle Buicks uit 1950 waren B-carrosserieën, behalve één vierdeurs sedan met lange wielbasis, de Super en Roadmaster Riviera. Deze modellen hebben unieke zijruiten achteraan.
Cadillac C-body impressie
Beide modellen kregen de C-body-behandeling van Cadillac. Het dak is langwerpig geworden. De hele achterkant werd 10 cm naar achteren geduwd. Deze verbetering creëerde meer ruimte voor de achterpassagiers en verlengde het profiel van de auto aanzienlijk. Om deze lengte te benadrukken, komt een opvallende zijwaartse speer naar voren. Deze chromen strip werd voor het eerst geïntroduceerd medio 1949 en loopt langs de achterste daklijn.
“Die slanke Buick-sedans zagen er waarschijnlijk beter uit dan de Cadillacs, en Curtice moest heel blij zijn.”
De visuele effecten zijn verbluffend. Deze Buick sedans zien er stijlvoller uit dan Cadillac sedans. Het is een esthetische triomf waar GM-chef Harlow Curtice erg blij mee zou kunnen zijn. Dit weerspiegelt op subtiele wijze de dominantie van design in de bedrijfsfamilie.
Illusies van schaal en branding
De Roadmaster is korter dan GM’s vlaggenschip Cadillac. Ze maken het goed met optische trucs. Zijbehandelingen van chroom voegen visueel gewicht toe. De wielen zijn dichter bij de randen van de auto geplaatst, waardoor de waargenomen voetafdruk groter wordt. De naam zelf speelt een grote rol. De “Roadmaster”, geïntroduceerd in 1936, had een specifieke lading. Buick beschrijft hem als “trots vergeleken met de wegomstandigheden.” De branding versterkt het imago dat deze auto makkelijk onder controle kan houden.
Schuine spatborden
Buick produceerde vier visueel verschillende modellen met twee verschillende voorkanten en twee sedanlengtes, in wezen twee carrosserieën. Dit ras was begin jaren vijftig een belangrijke factor in het verkoopsucces van Buick. Van de drie GM-merken die de nieuwe carrosserieën uit 1950 gebruikten, was de dip in het achterspatbord van Buick de meest extreme. Deze curve scheidt hem van de meer conservatieve Cadillac en de “Futuramic” Oldsmobile. Op dit punt gebruikten alle drie de merken verwijderbare spatborden. Het is vermeldenswaard dat de Oldsmobile 98 een B-body gebruikte in plaats van een C-body.
Evolutie in 1954
Het basisconcept van het ontwerp van General Motors uit 1950 zette zich voort in 1954, toen de carrosserieën van General Motors B en C volledig waren herbouwd. Er zou meer budget kunnen worden gebruikt om het merk verder te differentiëren. Het spatbord is volledig geïntegreerd in de carrosserie. Korte dekken verlengd. De motorkap en kofferbak zijn platter. Elk merk ontwikkelt meer unieke kenmerken.
Het mysterie van het ontwerpteam
Ned Nickles, Harley Earl, Bill Mitchell, Charlie Chayne en Harlow Curtice speelden allemaal een belangrijke rol in het Buick-programma uit 1950. Ze zijn niet meer bij ons. Er wordt uit de tweede hand gespeculeerd over hoe deze auto in elkaar is gezet. Wij kunnen alleen de puzzel in elkaar zetten. De jaren 1945–1952 waren een lege periode in de ontwerpgeschiedenis van Buick.
Volgens sommige bronnen werd Ned Nickles in 1945 hoofd ontwerp van Buick, maar Henry Lauve was hier tegen. Hij beweert destijds hoofd van de ontwerpafdeling van Buick te zijn geweest. Lauve zei dat hij in 1947 werd gepromoveerd tot GM-ontwerpchef en later Nickles als zijn opvolger benoemde. Lauve beweert dat hij een belangrijke rol speelde bij het ontwerp van de Buick uit 1950. Hij staat bekend als de auteur van het beroemde “bucktooth-rooster”. Meer specifieke details over het project kon hij zich vandaag niet herinneren.
Wij geloven dat de Buick uit 1950 een gezamenlijke inspanning was. Het brengt het beste van Buick’s ontwerp-, productie- en technische vaardigheden samen. Henri Lauve was een van hen, maar niet de enige architect. Het resultaat is een auto die bedrijfsbeperkingen combineert met een unieke en herkenbare identiteit. Deze lijn is zelfs vandaag nog duidelijk zichtbaar. De discussie gaat verder over wie wat heeft gedaan.
Buick Special Edition uit 1950: hoe een compacte auto het merk redde
De beruchte bucktooth-grille van Henry Lauve is niet zomaar chroom. Het begon als een LeSabre-showcarconcept, lang voordat de ontwerpers van GM achter het stuur stapten. Ned Nickles bracht de sweepspear en een unieke Ventiport mee, geïnspireerd op Buicks uit het begin van de jaren veertig. Dashboard uit 1950? Een beoogde terugkeer naar het uiterlijk van 1942-1948. In 1949 experimenteerden ze met een dashboard geïnspireerd op vliegtuigen. Het effect is echter niet ideaal.
Buicks leiding over het carrosserieprogramma van General Motors in 1950 kwam niet van de grote jongens. Het kwam uit de Special uit 1950.
De wielbasis bedraagt 121,5 inch. Het is klein. Deze auto werd gelanceerd op 8 augustus 1949. Hij werd een paar maanden vóór de Buick Super en Roadmaster bij het publiek bekend. De eerste reeks specials bevatte alleen fastbacks. Buick noemt dit de ‘Jetback’. Hij kan als 2-deurs of 4-deurs worden gekocht. Beide zijn verkrijgbaar als standaarduitrusting of als DeLuxe-subserie.
De standaard tweedeurs Sedanette kost $ 1.856. De vierdeursversie kost $ 19 meer. Die prijsstelling plaatst Buick in het vizier van Plymouth op de derde plaats in de totale verkoop. De zakencoupé is ook te koop. Er zijn geen achterbanken. Gewoon een bagageruimte. De prijs bedroeg $ 1.803.
Later dat jaar, toen de Super en Roadmaster eindelijk in de verkoop gingen, werd een vierdeurs sedan, de Touring Sedan genaamd, aan het speciale assortiment toegevoegd. Standaard- en luxeversies zijn nog steeds beschikbaar.
Het antwoord was onmiddellijk. Tegen het einde van 1949 waren bijna 82.000 eenheden verhuisd. De totale productie van Buick steeg in 1950 met 38 procent, toen 552.827 auto’s van de lopende band rolden. De productiecijfers voor het modeljaar waren zelfs nog dramatischer: ze stegen met 104,8%. De vroege introductie van specials hielp het aantal te verhogen, maar sommige auto’s bleven steken bij titels uit ’49.
Het totale aantal speciale productie-eenheden bedroeg 338.331 eenheden. Dit is bijna de helft van de 670.256 Buicks die in 1950 werden geproduceerd.
Het aandeel van Buick op de Amerikaanse automarkt bedraagt 8,2%. Plymouth staat nog steeds aan de leiding, maar het gat wordt kleiner. Buick produceerde dat jaar zelfs meer auto’s dan Plymouth. Ze konden ze gewoon niet helemaal onttronen in de uiteindelijke verkoopranglijst.
Buick Super- en Roadmaster-serie uit 1950
De Buick Super uit 1950 deelde niet alleen de ruimte met het instapmodel Special. Het deelde zijn botten. De Super rijdt op dezelfde wielbasis van 121,5 inch, gebruikt dezelfde carrosserie en is het best verkochte model. Je kon kiezen uit een vierdeurs stationwagen (Buick gebruikte de term ‘tourback’ destijds losjes), een tweedeurs jetback, een cabriolet of een Estate Wagon uit 1950 met een gedeeltelijk houten carrosserie. Voor het eerst is er ook een Riviera hardtopcoupé in de line-up, die wat sportiviteit aan de mix toevoegt.
Maar het echte hoogtepunt was de nieuwste toevoeging aan de Super Series, de Buick Riviera vierdeurs sedan uit 1950. Dit was niet de hardtop. De wielbasis is 125,5 inch en de C-carrosseriearchitectuur wordt gedeeld met het vlaggenschip Roadmaster-model. De prijsstelling was agressief. Met slechts $ 73 meer dan de standaard touring sedan waren klanten niet bang. Hij werd uiteindelijk twee keer zo populair als de basissedan, wat aantoont dat kopers bereid waren meer te betalen voor een langer, slanker uiterlijk.
Roadmaster-opties en standaardfuncties
De Roadmaster staat aan de top van de voedselketen met een wielbasis van 126,25 inch. De carrosserieconfiguratie komt overeen met de lagere modellen en de basisstructuur is hetzelfde, behalve de langere motorkap en wielbasis. De Roadmaster uit 1950 kwam in verschillende stijlen, waaronder een vierdeurs sedan met vier ramen, een tweedeurs jetback, een cabriolet, Riviera hardtop, luxe Riviera hardtop en een stationwagen.
Er is één opmerkelijke uitzondering. Model 72. Het is een vierdeurs sedan met Riviera C-carrosserie en een enorme wielbasis van 130,25 inch, duidelijk gericht op degenen die maximale binnenruimte willen zonder in te boeten aan hoogwaardige afwerking.
Visueel werden de Roadmasters uit 1950 gedefinieerd door de sweepspear. Dit is standaard voor het gehele Roadmaster-assortiment voor dit modeljaar. Interessant genoeg werden de Riviera sedan en stationwagen pas halverwege het jaar uitgerust met dit opvallende sierstuk.
Onder de vloer won de automatische transmissietechnologie van Buick de massa. De automatische transmissie Dynaflow werd voor het eerst geïntroduceerd in 1948 en was standaarduitrusting op alle Roadmasters. Elders in de opstelling was het een optie. Het resultaat? Vijfentachtig procent van de Buicks gebouwd in 1950 was uitgerust met de Dynaflow, wat een blijvende verandering teweegbracht in de manier waarop Amerikaanse bestuurders schakelen.
De dominantie van Buick in 1950 betrof meer dan slechts één auto. De Buick Riviera Hardtop uit 1950 was de nummer één. Maar laat je door de naam niet misleiden door te denken dat het een niche-luxeproduct is. De veelzijdigheid van de Riviera Hardtop is een belangrijk verkoopargument.
De productie van coupés zonder pilaren steeg van 4.314 in 1949 tot bijna 67.000 in 1950. Uitsplitsing naar uitrusting:
* 56.030 Super Riviera’s
* 8.432 Roadmaster DeLuxes
* 2.300 Roadmasters
Er zijn in totaal 66.762 hardtops. Het is de tweede best verkochte hardtop dit jaar, ongeveer 10.000 exemplaren achter de nieuwe Chevrolet Bel Air. Dit enkele model vertegenwoordigt een kwart van de gehele hardtopmarkt.
Ontwerpverschuivingen en technische rigiditeit
De Buick uit 1950 zag er scherp uit. De modecurves zijn net zo modern als de nieuwste jurken van Jane Russell. Maar onder de motorkap? Net zo betrouwbaar als de glimlach van Clark Gable. Buick negeerde deze trend. Terwijl Oldsmobile en Cadillac overstapten op V-8-motoren met korte slag, bleef Buick vasthouden aan zijn “Fireball” inline-8-motoren met lange slag. Ze hebben nog steeds een grote aantrekkingskracht op het Buick-kernpubliek van Buick.
“Als je een klep in je hoofd hebt, zijn waarden leidend.” Het is een reclamecampagne. Dit is niet alleen maar marketingpluis. De 320,2 kubieke inch-motor van de Roadmaster komt uit 1936. De 248-cid-motor van de Special komt uit 1937.
In 1950 nam het vermogen van de Roadmaster met slechts 2 pk toe tot 152 pk. De Special ontwikkelde 115 tot 120 paarden. Dat is een verbetering van 5 bij de handgeschakelde versnellingsbak en 10 bij de Dynaflow.
Super krijgt de meest interessante updates. Het kreeg een nieuwe variant, de F-263. Het is eigenlijk 263,3 cid. Dit is een verveelde versie van de achtcilinder van de Special. Het is speciaal ontworpen om te werken op de nieuwe naoorlogse brandstoffen met een hoger octaangetal. Het vermogen bedraagt 124 pk met een handgeschakelde versnellingsbak en 128 pk met de Dynaflow. Vanaf 1951 werd de 263 gedeeld met de Special (120/128 pk) en tot 1953 in de Special gehouden. Datzelfde jaar kregen de Roadmaster en Super een nieuwe 322-cid OHV V-8.
Verzamelaarsnotities: De Jetback Coupés
Hoewel iedereen een hardtop wil, moeten verzamelaars rekening houden met de Buick Jetback Coupé uit 1950. Tegenwoordig zijn ze uiterst zeldzaam. Lage productie:
* 10.697 Superjetbacks
* 2.968 Roadmaster-jetbacks
In tegenstelling tot hardtops zonder pilaren hebben deze notchbacks driedelige achterruiten, terwijl de Super- en Roadmaster-voorruiten uit één stuk bestaan. De Special heeft nog steeds een tweedelige voorruit.
Verbetert de zichtbaarheid. De stoelen zijn nu breder. De draaicirkel wordt aanzienlijk verkort. Maar de externe details vertellen ons over de hiërarchie. Alleen de Roadmasters kunnen de sweepspears bemachtigen. De Special DeLuxes en Supers hebben een eenvoudige rechte zijbekleding. Base Specials droeg er helemaal geen. VentiPorts is ook veranderd. Ze zijn afgeplat tot een ovale vorm. Ze werden verplaatst van het voorspatbord naar de zijkanten van de motorkap. Er zijn vier Roadmasterss aan elke kant. Drie voor Supers en Specials.
1951 Buick: Terug naar de grille
Buick’s grootste verandering voor 1951 was een terugkeer naar het grille-thema uit 1948. Dicht bij elkaar geplaatste verticale balken. Maar er is een wending. De bumper heeft een “deuk” in het midden om het glanzende werk van de tanden beter te laten zien.
Dealers haatten de grill uit 1950. Verzekeringsmaatschappijen zijn er ook niet blij mee. Elk van de negen nummers is anders. Dit maakt het lastig om het magazijn te beveiligen. Het is duur om te vervangen. En er zijn veel opties. De tanden zitten bovenop de bumper. Dit wordt een botsing.
Radiokomieken lachen er de hele tijd om. De hogere leidinggevenden bij Buick vonden dit niet humoristisch. Dus hebben ze het veranderd.
Ronde ventilatieopeningen keren terug naar het voorspatbord, net als in 1949. Het ‘bombsight’-motorkapornament, dat voor het eerst werd geïntroduceerd in 1946, leidt nog steeds automobilisten. In een meer gestileerde vorm.
Is dit een annulering? Of is het slechts een pragmatische aanpassing aan de werkelijkheid? De cijfers liegen niet. De hardtopmarkt is aan het veranderen. De V-8 komt eraan. Maar voorlopig staat straight acht aan de leiding.
Buick Special Edition uit 1951: strategieverandering
Het jaar 1951 markeerde een duidelijk keerpunt in het instapmodel van Buick. Verdwenen uit de Special Series is de sportieve fastback-carrosserie die vorig jaar domineerde. In plaats daarvan heeft het merk twee tweedeurs sedans gelanceerd, ontworpen om de functionaliteit te vergroten en de kosten laag te houden zonder afbreuk te doen aan de kernfuncties.
Bovenaan deze ingekorte opstelling staat de Buick DeLuxe. Het interieur kost $ 2.127 en is iets verfijnder dan de andere. Op de voet gevolgd door de sportcoupé van $ 2.046, die spaarzaam is afgewerkt en minder kost dan een luxe sedan. Dit is een geweldige deal die kopers zal aanspreken die prioriteit geven aan het eindresultaat boven interieurluxe.
Buick probeert ook de openluchtmarkt te veroveren met een nieuwe cabriolet. Deze ragtop kost $ 2.561. Ondanks de nieuwe carrosserievorm behaalde de cabriolet geen noemenswaardige tractie. Uit verkoopcijfers blijkt dat deze consequent werd overtroffen door de cabriomodellen van de Super en Roadmaster. Liefhebbers die bereid zijn te betalen voor een top-down-ervaring, houden alleen van het prestige en de kenmerken van hoogwaardige modellen.
Onder de motorkap is het ontwerp relatief conservatief gebleven, maar is het vermogen wel iets toegenomen. Met de standaard transmissie loopt het vermogen op tot 120 pk. Kopers die kiezen voor de automatische transmissie Dynaflow zullen een lichte toename van het aantal pk’s zien tot 128 pk. Dit verschil is verwaarloosbaar tijdens het rijden in de echte wereld, maar is belangrijk in de specificatiebladen.
De interieurupdates zijn subtiel, maar significant in termen van het basismodel. Buick verving het complexe instrumentenpaneel door een eenvoudiger paneel met twee grote, gemakkelijk afleesbare wijzerplaten direct in het gezichtsveld van de bestuurder. Dit is niet alleen een esthetische keuze. Dit weerspiegelt een bredere kostenbesparingsstrategie. Als gevolg hiervan was de Base Special het enige Buick-model met een tweedelige voorruit. Het is een eigenaardigheid die het verschil benadrukt tussen het instapmodel Special en het meer geïntegreerde ontwerp van zijn broers en zussen.
Visuele aanwijzingen differentiëren de hiërarchie verder. Luxemodellen hebben een volledig uitgestrekte zijbekleding. De Base Special heeft echter alleen heldere roestvrijstalen accenten op het achterspatbord. Dit is een duidelijk visueel signaal voor het grote publiek en dit is het toegangspunt. De reden waarom het volledige chroom aan de zijkant van de carrosserie is weggelaten, is om deze te onderscheiden van de luxere DeLuxe-badge.
De Special uit 1951 wordt zowel gedefinieerd door wat hij miste als door wat hij had. Er zijn geen fastbacks. Er bestaat niet zoiets als een volledige sweepspears. Het heeft slechts twee grote wijzerplaten en een tweedelige voorruit.
Deze vereenvoudigingsstrategie zorgt ervoor dat de Special nog steeds beschikbaar is. Hij probeert niet langer een sportwagen te zijn. Dit is een hulpmiddel. Een manier om in een Buick te stappen zonder veel geld uit te geven. Of dit betekent dat stijl moet worden opgeofferd aan prijs of dat duurzaamheid boven snelheid moet worden gesteld, wordt nog steeds besproken onder verzamelaars. De cijfers wijzen op het laatste. Het basismodel is verplaatst. Het gebeurde gewoon met minder flits.
Het modeljaar 1951 markeerde het einde van Buick’s jetback-stijltijdperk. De line-up bleef grotendeels intact zoals vorig jaar, maar de Super-serie kreeg een volledige primeur in alle modellen. Dit was ook het laatste jaar voor de carrosserievorm van de jetback. De productie was zo krap dat er slechts 1.500 tweedeurs jetbacks werden gebouwd, uitsluitend in de Super-uitvoering. Motorspecificaties zijn exact hetzelfde voor de Super- en Roadmaster-serie. In het Roadmaster-segment is de productie van de Jetback Coupé volledig stopgezet.
De Riviera Hardtop is verkrijgbaar in twee configuraties. Eén met hydraulische raambediening en de andere zonder. Er was slechts één vierdeurs sedan, de 72R Riviera met lange wielbasis. De totale productie van Buick daalde tot 404.657 auto’s in 1951. Deze daling was voornamelijk te wijten aan productieverlagingen als gevolg van de Koreaanse oorlog en een verschuiving van de focus naar de defensie-industrie. Ondanks de daling in productie en verkoop blijft Buick op de vierde plaats achter Plymouth.
Verschillen tussen de Buick uit 1952 en voorgaande jaren
De wijzigingen die aan de Buick uit 1952 werden aangebracht, waren zo klein dat er een geoefend oog voor nodig is om de verschillen te ontdekken. Het speciale standaardmodel, dat bij het begin van de productie werd stopgezet, kreeg de sweepspear, maar de tweedelige voorruit bleef bestaan. De eenvoudigste manier om het modeljaar uit het profiel te identificeren is de sweepspear zelf, die van jaar tot jaar enigszins varieert.
In 1952 besloeg de chroomstrip niet de gehele lengte van de auto. In plaats daarvan vloeide het terug naar de achterwielopening en buigt het sierlijk naar voren langs het rockerpaneel om richting de voorwielopening te stromen. Speciale standaardmodellen hebben deze dorpelstrip niet. De Super en Roadmaster zijn ook voorzien van bescheiden chromen achterspatbordvinnen. Alle Buicks uit 1952 (behalve stationwagons) hadden een vierkanter kofferdeksel dan het model uit 1951.
De Special line-up bleef ongewijzigd als vorig jaar. De Super-serie is echter gestroomlijnd en er staat slechts één vierdeurs- en één tweedeursmodel op de lijst, die beide geclassificeerd zijn als Riviera. De speciale motor en supermotor werden ongewijzigd overgedragen. Het vermogen van de achtcilindermotor van de Roadmaster Fireball werd vergroot tot 170 pk. Deze verhoging werd bereikt door de compressieverhouding te verhogen van 7,2: 1 naar 7,5: 1 en door de introductie van een nieuwe door Buick ontworpen “Air Power” carburateur met vier cilinders. Interessant is dat Olds en Cadillac in 1952 ook hetzelfde carburateurontwerp gebruikten, tot groot ongenoegen van Buick.
Stuurbekrachtiging was voor het eerst beschikbaar op de Super- en Roadmaster-modellen, maar voor een flinke prijs van $ 199. Dit is een hoognodige optie die de groeiende vraag naar gemaksvoorzieningen in grotere voertuigen weerspiegelt.
Plan uw reis van een miljoen dollar
De Buick-marketingmachine uit 1952 heeft geen enkele indruk gemaakt. In de advertentie benadrukte ik het idee dat het werd uitgegeven om wat zogenaamd een miljoen dollar waard is aan engineering, onderzoek en gespecialiseerde componenten te voltooien. Zijn taak? Om de zijwaartse zijwaartse verschuiving in bochten te beheersen, de zogenaamde “zijwaartse verschuiving”. Schokdempers zijn ook niet standaard. Er zijn twee sets cilinders en zuigers die de opwaartse en neerwaartse stuwkracht regelen.
Buick ging ook in op het gewichtsprobleem. Zeker, de wegmeester heeft een ‘eerlijk gewicht’, maar ze zijn van mening dat dit wordt gecompenseerd door de toename van het aantal pk’s. Ze beweren zelfs dat de nieuwe Airpower-carburateur bij 60 km/uur minder brandstof nodig heeft dan de oude opstellingen bij 50 km/uur. Dit is een slimme aanpak. Verhoog de efficiëntie zonder dat dit ten koste gaat van de aanwezigheid.
Visueel vertoonde het model uit 1952 subtiele maar merkbare veranderingen. 宣伝电影に写ですますますますますますますますますのビュク年ですます Er zijn verschillende manieren om dit te doen.
Productiebeperkingen en marktpositie
Ondanks de technische trots daalde de productie in 1952 tot 303.745 auto’s. De boosdoener was niet een gebrek aan vraag. Het was de Koreaanse oorlog. De door de overheid opgelegde productiebeperkingen hebben de auto-industrie hard getroffen. Maar het probleem is dat alle andere autofabrikanten met dezelfde bezuinigingen worden geconfronteerd. Ze verloren allemaal in ongeveer hetzelfde tempo marktaandeel. Daarom staat Buick stevig op de vierde plaats in de branche. Het is niet de beste performer, maar het is solide. Buick bleef nog twee jaar op de vierde plaats en steeg uiteindelijk naar de derde plaats.
De crosscountrytest van de Roadmaster
Motor Trend testte de Buick Roadmaster sedan uit 1952 en het was een onvergetelijke rijervaring. Dit is veelzeggend omdat deze auto het laatste jaar was met de grote 320.2 cid lijnmotor. Redacteur Harry Cushing reed niet alleen door de buurt. heb er niet alleen mee een blokje om gereden. Hij duwde de enorme machine van Flint, Michigan naar Ensenada, Baja, Mexico.
De resultaten zijn gemengd. De 0-60-tijd van Low en Drive bedraagt slechts 17,1 seconden. De topsnelheid was 160 km/uur, wat indrukwekkend was voor die tijd. Het brandstofverbruik bedraagt 12,6 mpg bij een constante snelheid van 100 km/uur. Maar het comfortniveau valt niet te ontkennen. Cushing vond de auto zeer stabiel en comfortabel, zelfs bij hoge snelheden op grotendeels rechte wegen, en reed er met succes 1200 kilometer mee tussen Eiko, Nevada en Los Angeles in één dag.
“Wanneer u door het land reist, wordt u in ongekend comfort en luxe naar uw bestemming vervoerd.”
Gebreken van de dynastie
Niet alles verloopt echter van een leien dakje. Cushing klaagde. Bij snelheden van 120 tot 120 km/u heeft de auto de neiging om over te hellen en de controle te verliezen in bochten. Hij schrijft dit middelmatige bochtenvermogen toe aan de zachte vering met vier spoelen. Hij is gebouwd voor comfort, niet voor handling.
Vervolgens komt de Dynaflow-transmissie. Ja, het is soepel, maar het reageert erg traag. In de bergen verzekerden Buick-functionarissen in Flint hen dat het gebruik van Drive voldoende zou zijn. ze hadden het mis. Cushing moest zowel de Drive- als de Low-reeks gebruiken om over de steile hellingen te navigeren. Zelfs op vlakke rechte stukken voelt de acceleratie in de rijmodus langzaam aan, vooral als je moet inhalen. Dit is het geval bij de nieuwe 4-barrel carburateur.
De geheime saus
Dus waarom werd Buick een van Amerika’s populairste auto’s? Cushing stelde dezelfde vraag. Hij zei dat hoewel dit misschien moeilijk te accepteren is voor fanatieke sportwagenliefhebbers, het antwoord voor de hand ligt voor iedereen die bereid is achter het stuur van een Roadmaster uit 1952 te kruipen en er serieus in te rijden. Tämä op mukavaa. Dit is 贅沢ですね。 Het voelt als een matras, waardoor uw reis ontspannend wordt.
Maar succes gaat verder dan zachte stoelen. Het management van Buick had de vooruitziende blik om deze auto’s in het economische bereik van bijna elke koper van nieuwe auto’s te plaatsen. Ze hebben niet alleen de auto verkocht. Ze begrijpen het belang van hun dealernetwerk en vergeten dit nooit.
De reclame speelde ook een grote rol. Het is niet ingewikkeld of te technisch. Soms is het luchtig en lyrisch, zoals een oude Jordan Playboy-advertentie uit de jaren twintig. De kopie, gemaakt door de Kudner Advertising Company, die de rekening beheerde sinds Clarence ‘Rex’ McCullock en anderen in 1936 hielpen bij de lancering van het nieuwe ‘merk’ Buick, was trouw aan de bedoelingen van de machine. Het was toegankelijk. Het heeft vertrouwen.
Buick verpakt veel wenselijke functies in zijn voertuigpakketten om zijn kopersbasis tevreden te stellen. Een ontwerp dat de massa aansprak. Hij versnelt gestaag, ook al is hij niet snel. De rijkwaliteit zorgde ervoor dat andere auto’s in vergelijking schokkend aanvoelden. Het was een recept voor dominantie. En het zorgde ervoor dat ze elk jaar in de top vier bleven, ook al werd ze gedwongen de productie te vertragen.
De Buick Super Riviera-advertentie uit 1952 was eenvoudig. Direct. Pakkend. Het bedrijf is gebaseerd op een slogan die de rivalen van GM al lang achtervolgt: “Als zij een betere auto maken, maakt Buick die.”*
Ze plaatsten metal in hun advertenties met de slogan “Sure is true for ’52”. Het werkte. Tenminste, totdat in 1953 de V-8 met kopkleppen werd geïntroduceerd. Toen kwam de trendy styling van 1954. De nachtmerrie van de kwaliteitscontrole bleef de afdeling tien jaar lang achtervolgen.
De modellen uit 1950-1952 vormen daarentegen een hoogtepunt. Dit zijn ongetwijfeld nog steeds de beste Buicks die het merk ooit heeft geproduceerd.
1950: Piek
De opstelling uit 1950 was ideaal. zwaar. Het was duur in die tijd. Maar ze verkopen veel.
Serie 40 Speciaal
Basislijn. De vierdeurs sedan weegt 3.710 pond en kost $ 1.941. Slechts 1.141 hiervan haalden het van de lijn. De echte volumedriver was de 4D DeLuxe Touring Sedan. Er werden 141.396 exemplaren geproduceerd. Prijs: $ 1.983.
Buick bood ook de Jetback fastback sedan aan. Gewicht: 3.715 pond. Prijs: $ 1.909. Productievolume: 58.700 eenheden.
Kopers van een coupé hebben verschillende opties. De zakencoupé Jetback werd uitgekleed. Lichter (3615 pond). Goedkoper ($ 1.803). Er zijn er slechts 2.500 van geproduceerd. Er werden 76.902 Deluxe Jetback Coupés verkocht. Fastback coupémodellen voegden 42.935 exemplaren toe.
Totaal Series 40 Speciale productie voor 1950: 338.331.
50-serie super
Stap op. Je hebt de 4D Touring Sedan. 3.745 pond. $ 2.139. 55.672 verkochte eenheden.
Het Riviera-naamplaatje verscheen hier. De 4D Riviera sedan was een krachtpatser. 3.870 pond. $ 2.212. Het productievolume bedraagt 114.745 eenheden. Het domineerde de Superlijn.
Hardtops wonnen aan populariteit. De Riviera Hardtop Coupé woog 3.790 pond, kostte $ 2.139 en verkocht 56.030 exemplaren. converteerbaar? 12.259 Riviera Cabriolet Coupé, geprijsd op $ 2.476.
Wagenkopers werden niet genegeerd. De 4D Estate Wagon weegt 4.115 pond. Kosten $ 2.844. De productie was bescheiden: 2.480.
Totaal Serie 50 Super: 253.352.
Roadmaster uit de 70-serie
Het vlaggenschip. De 4D Touring Sedan weegt 4.135 kg. Prijs: $ 2.633. Er werden slechts 6.738 exemplaren verkocht. Waarom? De Riviera Deluxe 4D Sedan is speelgoed voor de massa. £ 4.220,- $ 2.738. Het productievolume bedraagt 54.212 eenheden.
De markt voor hardtops is gefragmenteerd. Er werden 2.300 Riviera Coupés (niet de luxe uitvoering) verkocht. Van de luxe versie werden 8.432 exemplaren verkocht. converteerbaar? 2.964 eenheden. Jetback-fastback? 2.968.
Het landhuis is terug. Zwaarder. £ 4.470 duurder. 3.407 dollar. Er zijn er slechts 420 van geproduceerd.
70 Roadmaster-serie Totaal: 78.573.
Totale Buick-productie uit 1950: 670.256.
1951: Verandering
De productie neemt af. Aanzienlijk.
Serie 40 Speciaal
De 4D Sedan weegt 3.605 kg. De prijs bedraagt $ 2.139. Er werden slechts 999 exemplaren verkocht. De Deluxe 4D Sedan was superieur met 87.848 verkochte exemplaren en een prijs van $ 2.185.
De Riviera Coupé weegt iets minder (2.645 pond? Dit gegevenspunt lijkt een afwijking in de bron te zijn en kan een typfout zijn bij 3.645, maar we blijven bij het hier gegeven getal). Prijs: $ 2.225. Er werden 16.491 exemplaren verkocht.
Maak kennis met de 2D-sportcoupé. £ 3.600,- $ 2.046. 2700 eenheden. Van de Deluxe 2D Sedan werden 54.311 exemplaren verkocht en de prijs was $ 2.127.
Serie 40 Totaal: 165.554.
50-serie super
De Tourback Sedan is nieuw. £ 3.755 $ 2.356. Er werden 10.000 exemplaren verkocht.
De Riviera 4D sedan is nog steeds koning. £ 3.845 $ 2.437. Het productievolume bedroeg 92.886 eenheden. Een hardtopcoupé? 54.512 eenheden, prijs $ 2.356. converteerbaar? 8.116 stuks, prijs $ 2.728.
De jetbackcoupé laat een blijvende indruk achter. 1500 eenheden. Het landhuis is terug. 4.100 pond $ 3.133. Er werden 2.212 exemplaren verkocht.
Totaal Serie 50 Super: 172.235.
Roadmaster uit de 70-serie
Belasting hoofdlijn samentrekking. Er werden 48.758 Riviera 4D sedans verkocht. £ 4.240 $ 3.044.
Hydraulische besturing is een aparte optie. De Riviera Hardtop Coupé met hydraulische bediening weegt 4.235 pond en kost $ 3.143. Er werden 12.901 exemplaren geproduceerd. Een normaal hard dak? Slechts 809.
converteerbaar? 2.911 stuks, prijs $3.283. Landgoed rijtuig? 679 eenheden kosten $ 3.780.
70 Roadmaster-serie Totaal: 66.868.
Totale Buick-productie in 1951: 404.657.
1952: Laatste jaar van de Classic-serie
De productie bleef dalen. De markt is aan het veranderen.
Serie 40 Speciaal
4D-auto’s zijn zeldzaam. 137 eenheden. Gewicht: 3.650 pond. Prijs: $ 2.209.
Luxe 4D-auto 63.3
