W pracy możesz spotkać się z ostrą krytyką. Dla większości ludzi jest to metafora. Bycie linebackerem, zawodowym zapaśnikiem lub manekinem do testów zderzeniowych to dosłownie to, co robią.
„Manekin do testów zderzeniowych” można sobie wyobrazić jako manekin z twardego plastiku. Tak było wcześniej. Teraz ludzie tacy jak Rust Haight trafiają w strefę wybuchu. Haight to żywy człowiek, który przeżył ponad 700 spotkań. Podczas testów nie nosi kasku. Dlaczego? Waga. Kaski dodają głowie masy. Ta dodatkowa masa zwiększa nacisk na szyję w momencie uderzenia. Większe napięcie oznacza większe ryzyko kontuzji. Poświęcił wygląd, aby zapewnić czysty zapis dotyczący bezpieczeństwa kręgosłupa.
Testy zderzeniowe to coś więcej niż tylko szyk inżynieryjny. Stanowi podstawę projektowania samochodów, ochrony konsumentów i egzekwowania prawa. Kilka grup może przeprowadzić te testy, aby odpowiedzieć na palące pytanie: „Jak możemy utrzymać kierowców przy życiu?”
Grupy ochrony konsumentów, takie jak Consumer Reports i Insurance Institute for Highway Safety (IIHS) przeprowadzają niezależne przeglądy bezpieczeństwa. Ich cel jest prosty. Chroń kupującego. Rząd USA przeprowadza własne testy. Zapewniają, że pojazdy sprzedawane w kraju spełniają federalne normy bezpieczeństwa. Producenci samochodów również przeprowadzają testy. Chcą sprawdzić, czy ich konkretny projekt działa.
Wszystkie te grupy stosują te same prymitywne metody. Niszczą samochód. Szukają problemów związanych z bezpieczeństwem. Testują rozwiązania. Cel jest zawsze ten sam. Zmniejsz liczbę kontuzji. Zmniejsz liczbę zgonów.
Testy te są ważnym źródłem informacji od dziesięcioleci. Teraz rozumiemy, jak ekstremalne siły działają na organizm ludzki podczas dużych obciążeń udarowych. Wiemy, jak zawodzi organizm. Ta wiedza napędza postęp inżynierii.
Manekiny inżynieryjne
Testy zderzeniowe nie polegają wyłącznie na sprawdzeniu, czy metal prawidłowo się zgniata. Głównym celem jest uzyskanie danych. Mówiąc dokładniej, dane dotyczące reakcji ludzkiego ciała, gdy metal zatrzymuje się przy prędkości 60 mil na godzinę. Dla wszystkich było jasne, że podczas wypadku ludzie są rzucani z boku na bok. Fizyka jest brutalna i oczywista. Ale testy zderzeniowe sięgają znacznie głębiej. Mierzą precyzyjne siły uderzenia działające na pasażerów w kontrolowanym i mierzalnym środowisku. Inżynierowie wykorzystują tę precyzję do tworzenia skuteczniejszych poduszek powietrznych, mocniejszych pasów bezpieczeństwa i inteligentniejszych systemów bezpieczeństwa.
Syntetyczna anatomia człowieka
Najbardziej szczegółowe dane pochodzą z samych manekinów. To nie są manekiny ze sklepu z zabawkami. Są to repliki biomechaniczne zaprojektowane tak, aby naśladować fizjologię człowieka. Wszystkie stawy, gęstość kości i warstwy tkanek mieszczą się dokładnie w granicach ludzkich.
Wewnątrz tych muszli znajdują się czujniki rozmieszczone wszędzie. Rejestrują wielkość i kierunek sił działających na każdą część ciała. Inżynierowie mogą dokładnie zobaczyć, gdzie znajduje się napięcie. Czy kość udowa nie jest poddawana zbyt dużym obciążeniom? Czy Twoja szyja wykracza poza zakres ruchu? Manekiny dostarczają odpowiedzi na te pytania.
Ale jeden rozmiar nie pasuje do wszystkich. Rozmiary i kształty obiektów są bardzo zróżnicowane. Istnieją manekiny dla małych kobiet, dużych mężczyzn i dzieci. Istnieją również manekiny o różnych wskaźnikach masy ciała: z nadwagą, niedowagą, wysokie i niskie. Ta różnorodność jest ważna, ponieważ dynamika zderzeń zależy od masy i kształtu. Naukowcy stworzyli także manekiny kobiet w ciąży. Ich cel był konkretny – zbadanie, jak wypadki wpływają na kobiety w ciąży i ich płody. Jest to pilna konieczność w zakresie kompleksowych standardów bezpieczeństwa.
Jednak nawet ten zaawansowany, syntetyczny człowiek ma swoje ograniczenia. Nie jest w stanie uchwycić wszystkich niuansów bólu, szoku i reakcji fizjologicznych. To właśnie ta luka zmusza niektórych ludzi do zajęcia miejsca kierowcy. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się, jak i dlaczego to robią.
Czynnik ludzki w testach zderzeniowych
Kultura popularna pamięta Vince’a i Larry’ego. Na tych animowanych manekinach z włókna szklanego z lat 80. XX wieku wisiały ogłoszenia o usługach publicznych, wzywające kierowców do zapinania pasów bezpieczeństwa. Były skutecznym chwytem marketingowym. Ale pionierami testów zderzeniowych na ludziach byli Russie Haight i Lawrence Patrick.
Haight jest byłym funkcjonariuszem policji. Zgłasza się na ochotnika do udziału w tych testach, aby pomóc organom ścigania lepiej zrozumieć dynamikę kolizji. Rozumiejąc, jak porusza się ciało podczas wypadku, może dokładniej zrekonstruować miejsce zdarzenia. Potrafi określić nie tylko to, co wydarzyło się po wypadku, ale także to, co wydarzyło się przed nim.
Patrick jest profesorem specjalizującym się w badaniach nad przeżywalnością skutków oddziaływania człowieka. Jego wiedza opiera się na tym, jak organizm radzi sobie z ekstremalnym spowolnieniem. Obaj wzięli udział w setkach testów. To nie tylko rekwizyt. Są aktywnymi badaczami zbierającymi dane, których nie może odtworzyć maszyna.
Po co więc ryzykować? Dlaczego nie polegać na czujnikach z tworzywa sztucznego?
Bo manekiny się nie wzdrygają. Nie napinają mięśni przed uderzeniem. Nie wstrzymują oddechu. Nie doświadczysz szoku psychicznego związanego z nieuchronną kolizją. Reakcje ludzkie są złożone. Sposób, w jaki się wspierasz, wpływa na siłę Twoich narządów. Manekin jest pasywny. Osoba jest reaktywna.
Jest jeszcze kwestia komfortu. A dokładniej – jego brak. Jazda na kołowrotku, który rozbija się o ścianę, nie należy do przyjemności. To jest okrutne. Jednak dla Haighta i Patricka ta uciążliwość jest cechą, a nie błędem. Informacje zwrotne z ich ciała wypełniają luki w danych z czujników. Rozmawiają o swoich uczuciach.
Dlaczego dane pochodzące od prawdziwych ludzi są lepsze niż dane pochodzące ze sztucznych manekinów
Testy zderzeniowe z manekinami to cuda techniki. Mają wystarczającą liczbę wbudowanych czujników, aby dokładnie mierzyć siły G (siły G), punkt uderzenia i deformacje strukturalne. Pokazują dokładnie, jaka siła działa na Twoje ciało. Brakuje im jednak rzeczywistości biologicznej. Nie wiemy dokładnie, jaką siłę może wytrzymać ludzkie ciało, zanim zacznie się rozkładać. Bez danych od żywych ludzi i ich szczątków inżynierowie nie są w stanie określić kryteriów tego, co jest „bezpieczne”, a co „śmiertelne”.
Manekiny są statyczne. Są pasywni. Kiedy kolizja jest nieunikniona, ludzie instynktownie napinają mięśnie. Ten odblaskowy zacisk zmienia sposób rozprowadzania energii w całym ciele i kręgosłupie. Manekin po prostu przyjmuje uderzenie. Nie przygotowuje się do tego. Ten brak reakcji jest martwym punktem w testach syntetycznych.
Potem jest skóra. Manekiny pokryte są syntetycznym materiałem, który imituje ciało, ale zachowuje się inaczej niż prawdziwe ciało. Większość obrażeń odniesionych w wypadkach to nie złamania kości. To są rany szarpane. Otarcia. Pęknięcia tkanki. Zewnętrzna warstwa manekina nie ściera się, nie pali i nie rozdziera tak jak ludzki naskórek.
To ponura opowieść o bezpieczeństwie samochodowym. Przed pojawieniem się zaawansowanych technologicznie manekinów antropomorficznych, które widzimy dzisiaj, używano czegoś innego. Zwłoki.
Etyczna waga testów na zwłokach
Na długo zanim z linii montażowej zjechał pierwszy plastikowy manekin, do testów zderzeniowych wykorzystywano zwłoki. Może to być niepopularny temat. Obecnie większość producentów samochodów i instytutów badawczych milczy na ten temat. Wolą rozmawiać o żywych wolontariuszach.
Jednakże wykorzystanie ofiarowanych ciał wykraczało poza wykorzystanie manekinów. Kontynuacja jest spokojna. W maju 2008 roku szwedzka gazeta doniosła, że Saab wykorzystał ciała ofiar w 10 testach zderzeniowych. Saab ani nie potwierdził, ani nie zaprzeczył doniesieniom. Reakcja społeczeństwa była natychmiastowa. Myśl o zmieszaniu zapachu płynu do balsamowania z zapachem nowego samochodu jest uzasadniona.
„Nic tak nie zabija zapachu nowego samochodu, jak rzeczywistość badań nad bezpieczeństwem.”
Wykorzystanie zwłok pozwala wyeliminować niektóre luki w danych. Sztywny korpus lepiej imituje napięte ludzkie ciało niż miękkie syntetyczne stawy. Stwarza to jednak poważne problemy moralne. Zgodę trudno zweryfikować, gdy osoba badana już nie żyje. Czy rodzina naprawdę rozumie test? A może pogoń za bezpieczniejszymi samochodami przyćmiła godność zmarłych?
Żywi wolontariusze: wysokie ryzyko, wysoka nagroda
Pomysł wykorzystania żywej osoby jako manekina do testów zderzeniowych podniósłby alarm. To są wolontariusze. Zgadzają się brać udział w kolizjach przy małej prędkości, aby zdobyć cenne informacje, których maszyny nie mogą odtworzyć.
Dane mają charakter jakościowy. Prawdziwi ludzie reagują na szok. Oddychają. Wzdrygają się. Są napięci. Dzięki temu inżynierowie mogą dokładnie zrozumieć, jak ludzie reagują na stres. Ale cena jest wysoka.
Powtarzające się kolizje, nawet przy małych prędkościach, mogą spowodować obrażenia ciała. Organizm zapamiętuje ten efekt. Adrenalina się kończy. Zaczyna się ból. Jakie jest ryzyko? To prawda. Nawet jeśli zostaną podjęte wszelkie możliwe środki ostrożności w kontrolowanym środowisku, nadal istnieje ryzyko poważnych obrażeń lub śmierci. Pogoń za informacją może przyćmić potrzebę bezpieczeństwa. Jest to ryzyko związane z ludzkim życiem, na które niewielu się decyduje, ale niektórzy tak.
To daje mi do myślenia o codziennych dojazdach do pracy. Łatwo jest śmiać się z tego, jak mocno naciskasz hamulce, aby uniknąć wiewiórki lub porysować lusterko na ciasnym parkingu. Zderzak jest jedynie lekko wgnieciony.
Dla manekina do testów zderzeniowych na żywo to coś więcej niż tylko wgnieciony zderzak. To część pracy.
Dla inżynierów badających przepływy danych jest to różnica między tym, czy samochód przetrwa kolizję, a śmiercią. Technologie są stale udoskonalane. Manekiny stają się coraz bardziej zaawansowane. Jednak czynnik ludzki, czyli strach, refleks i wrażliwość, jest nadal najważniejszą zmienną w równaniu.
Nadal pozostaje wiele nierozwiązanych kwestii. Jak zmęczenie wpływa na reakcję na wypadek? Jak stan psychiczny wpływa na obrażenia fizyczne? Są odpowiedzi. Trzeba się tylko przygotować na szukanie ich w gruzach.
