Hoe #crashtestdummies en Hybrid III-protocollen levens redden onderweg
De crashtestdummies zijn een cultureel icoon geworden. U kunt het zien in de openbare kennisgeving. Geparodieerd in de manga. Sommigen gaven de band zelfs deze naam. Maar als je de popcultuurelementen weghaalt, blijft er serieuze technologie over. Dit zijn geen rekwisieten. Dit zijn essentiële reddingsmiddelen bij crashtests.
Auto’s worden veiliger. De sterfte neemt geleidelijk af. Ongevallen met motorvoertuigen blijven echter een van de belangrijkste oorzaken van overlijden en letsel in de Verenigde Staten. Eén reden voor deze geleidelijke verbetering is een gedegen testplan. De gegevens die tijdens deze gecontroleerde botsingen worden verzameld, bepalen hoe het voertuig wordt gebouwd. Dit bepaalt welke beveiligingsfuncties worden verwijderd en welke beveiligingsfuncties zijn uitgeschakeld.
Testnormen voor frontale botsingen
Alle frontale crashtests in de VS zijn gebaseerd op één norm. Hybride III pop. Deze consistentie is geen toeval. Dit zorgt ervoor dat de resultaten van verschillende fabrikanten vergelijkbaar zijn. Als Ford dezelfde benchmarks zou gebruiken als Toyota, zouden toezichthouders de veiligheidsresultaten daadwerkelijk kunnen vergelijken.
De pop is ontworpen om de menselijke fysiologie na te bootsen. Het ziet er niet alleen menselijk uit. Het reageert als 1. Denk aan de wervelkolom. Het bestaat afwisselend uit metalen platen en rubberen kussentjes. Door deze structuur kan het buigen en samendrukken, net als echt bot en weefsel. In plaats van snel af te breken, absorbeert het energie.
Er zijn verschillende maten poppen. Dit worden percentielen en geslachten genoemd. Het komt het meest voor bij 50% van de mannen. Dit vertegenwoordigt een middelgrote man. Dit is meer dan de helft van de mannelijke bevolking en minder dan de andere helft.
De specificaties voor deze specifieke pop zijn zeer nauwkeurig.
– Gewicht: 77 kg
– Hoogte: 70 inch (5 voet 10 inch of 1,78 meter)
Waarom is grootte belangrijk? Omdat blessuremechanismen variëren afhankelijk van het gewicht en de lichaamsvorm. Kleinere vrouwen voelen bij een crash niet zoveel kracht als grotere mannen. Het gebruik van de gemiddelde maat voor mannen biedt een basislijn, maar het testen van verschillende maten biedt meer veiligheid.
检测:解读影响
假人身上布满了传感器。它包含三种主要类型的仪器:
1. 加速度计
2. 负载传感器
3. 运动传感器
500 个传感器的装置绑在志愿者身上,然后将他们猛烈地撞到墙上。 假人受到打击,以便研究人员可以分析后果。
加速度计和受伤概率
该数据对于确定受伤概率至关重要。 加速度只是速度变化的速率。
如果你的头撞到砖墙上,你的头的速度会立即改变。 如果你用头撞枕头,随着枕头压碎,速度会变慢。 力被分散和吸收。它不疼。
碰撞测试假人身上到处都有加速计。 在头部内部,一个加速度计测量所有三个方向的加速度:前后、上下和左右。 胸部、骨盆、腿部和脚部也有加速度计。 工程师可以计算重力。 他们可以预测骨折可能发生的位置。 他们可以评估脑损伤风险。
这些细粒度的数据可以进行迭代改进。 仪表板角度或安全气囊展开时间的轻微变化可以针对同一假人进行测试。 结果被量化。 不主观。 不情绪化。 只是物理。

De bovenkant van de grafiek is geen ruis. Het is de fysieke realiteit waarbij het hoofd zichzelf tot stilstand brengt bij een frontale botsing met een snelheid van 55 km/uur. Zie jij deze variatie? Het is een hoofdvertrager in sterke, onregelmatige uitbarstingen. Spikes ontstaan wanneer de schedel iets hards raakt, zoals het dashboard of, vaker, de airbag zelf. Het is geen soepele afdaling naar nul. Het is een reeks schokkende stops.
De sensoren achter de data
Om deze chaos vast te leggen, is de crashtestdummy bedraad. Belastingssensoren zijn ingebed in belangrijke stresspunten onder de synthetische huid- en botvervanging. Ze meten niet alleen snelheid. Ze meten de ruwe kracht die op specifieke delen van het lichaam wordt uitgeoefend. Deze gegevens veranderen een wazige video van een ongeval in een nauwkeurig, numeriek verslag van het trauma.

De gegevens van de National Highway Traffic Safety Administration (NHTSA) vertellen een gewelddadig verhaal. Kijk naar de grafiek die de kracht in het dijbeen van een bestuurder weergeeft tijdens een frontale botsing met een snelheid van 55 km/uur. We hebben het hier over Newton. In het bijzonder hoeveel koppel en compressie het dijbeen nodig heeft voordat het breekt. Dat piekbelastingsgetal is niet alleen een statistiek. Het is een directe voorspeller of het bot standhoudt of breekt.
Het lichaam absorbeert de impact niet alleen gelijkmatig. Het concentreert de stress in de zwakste schakels. Voor het onderlichaam is die schakel vaak het dijbeen. Als de kracht de structurele limiet van het bot overschrijdt, krijg je een breuk. Eenvoudige natuurkunde. Maar als u de limiet kent, moet u de belasting in realtime meten.
Bewegingssensoren
Boven in de thorax verandert het verhaal. Hier zijn dummies uitgerust met borstafbuigingssensoren. Ze meten de botspanning niet rechtstreeks. Ze meten hoeveel de ribbenkast naar binnen wordt samengedrukt.
Deze maatstaf is belangrijk omdat uw interne organen vlak achter die ribben zitten. Wanneer de borstholte te ver instort, raken het hart en de longen verpletterd. De sensoren volgen die afbuiging om het risico op inwendig trauma te meten. Het is een ander soort geweld dan een gebroken dijbeen. Maar even gevaarlijk.
Waarom geven we om de specifieke millimeters borstcompressie? Omdat het correleert met criteria voor ernstig letsel die worden gebruikt in veiligheidsclassificaties. Als de borstkas meer dan de drempel zakt, faalt de dummy voor de blessuretest. De auto krijgt een lagere score. Het ontwerp verandert. Herhalen.
De femurgegevens en de borstafbuigingscijfers werken samen. Eén vertelt je dat het skelet een klap krijgt. De andere vertelt je over de overleving van zacht weefsel. Bij een volledige crashanalyse kan het een niet zonder het ander.
Is het mogelijk om de ernst van een blessure te voorspellen door alleen maar naar de krachtcurve te kijken? Niet helemaal. Je hebt ook de context van de voertuigstructuur nodig. Maar de cijfers liegen niet. Een crash van 56 km/u is niet langer ‘gematigd’. Het is een energiek evenement waarbij botten en organen de prijs betalen.
De grafiek laat de nasleep niet zien. Het toont het moment van impact. De fractie van een seconde waarin techniek en biologie samenkomen. En de biologie verliest meestal.

De borstafbuigingsgegevens van een frontale botsing met een snelheid van 55 km/uur vertellen een specifiek verhaal. In dit scenario wordt het bovenlichaam van de bestuurder ongeveer 2 inch of 46 mm samengedrukt. Dat niveau van vervorming doet pijn. Het resulteert waarschijnlijk in gekneusde ribben of een gebroken borstbeen. Maar statistisch gezien is het geen dodelijk letsel. Dit datapunt is van belang omdat het de basis vormt voor de manier waarop moderne veiligheidsstructuren energie beheren.
Om te zien hoe deze statistieken in werkelijkheid uitpakken, moeten we naar de volledige testprotocollen kijken.
Het NHTSA-beoordelingsprogramma voor nieuwe auto’s
De National Highway Traffic Safety Administration beheert het New Car Assessment Program (NCAP). Ze gissen niet alleen naar de veiligheid. Ze bouwen twee specifieke impactscenario’s om de structurele integriteit en de bescherming van de inzittenden te meten.
Frontale botsing van 55 km/u
De eerste test is eenvoudig. Een voertuig accelereert tot 56 km/uur en botst recht tegen een stijve betonnen barrière. Waarom deze snelheid? Het repliceert de fysica van een frontale botsing tussen twee identieke voertuigen, die elk met een snelheid van 55 km/uur rijden. De gecombineerde sluitsnelheid bedraagt 120 km/uur, maar de energie die door elke individuele auto wordt geabsorbeerd is gelijk aan het raken van een stilstaande muur bij 57 km/uur. De barrière beweegt niet. Het absorbeert niets. Alle vertragingskrachten worden overgebracht op de auto en de inzittenden.
Zijwaartse botsing van 56 km/u
De tweede test is complexer. Hier weegt een vervormbare barrièreslee 3.015 pond (1.368 kg). Het beschikt over een speciale voorkant die is ontworpen om de kreukelzones van een ander voertuig na te bootsen. Deze slee raakt de zijkant van het testvoertuig.
De opstelling simuleert een specifiek gevaar uit de echte wereld: een auto die door rood rijdt terwijl een ander voertuig loodrecht het kruispunt oversteekt. De slee rijdt met een snelheid van 38,5 km/uur. Dat aantal lijkt hoog voor een “35-mph” -test. De discrepantie bestaat vanwege de wielhoek van de slee. De banden zijn onder een hoek gemonteerd om de glijdende wrijving en impactdynamiek van een kruisend voertuig te simuleren. Als je rekening houdt met de wielgeometrie, komt de kinetische energieoverdracht overeen met een pure zijdelingse botsing bij 55 km/u. De schuine wielen zorgen ervoor dat de test de glijdende contactkracht repliceert in plaats van een loodrechte stompe slag.
Waarom is de sledehoek belangrijk? Omdat zijbotsingen vaak vluchtige slagen zijn die langs het deurpaneel glijden. Een rechtdoor geraakte klap zou het deurkozijn anders beschadigen dan een glijdende botsing. De NHTSA moet weten welk scenario dodelijk is. De schuine wielen dwingen de slee om de zijstructuur aan te grijpen op een manier die de meest voorkomende dodelijke ongelukken op kruispunten nabootst.

Het forensisch onderzoek van impact
Voordat een crashtestdummy zelfs maar achter het stuur kruipt, doorloopt hij een ritueel dat meer lijkt op de voorbereiding op een kunstinstallatie dan op een veiligheidsbeoordeling. Onderzoekers bestrijken bepaalde delen van het lichaam met verschillende kleuren verf. doel? Maak een visueel verslag van wat waar is geraakt. Het is een eenvoudige, tactiele manier om de chaos van een botsing in kaart te brengen.
De logica is eenvoudig. Verschillende tinten komen in verschillende zones. Knieën krijgen kleur. Het gezicht krijgt een ander gezicht. De schedelgebieden zijn afzonderlijk gemarkeerd. Wanneer het metaal kreukelt en de airbags worden geactiveerd, wordt de verf overgebracht. Het smeert. Het laat een blijvende indruk achter van de interactie tussen de menselijke anatomie en het interieur van voertuigen.
Lees de slijtplekken
Bekijk het bewijsmateriaal dat is achtergelaten in veelvoorkomende testscenario’s. Je kunt de geschiedenis op de oppervlakken zien geschreven. De blauwe verf van het gezicht van de pop verspreidt zich over de opgeblazen airbag. Deze blauwe transfer laat zien waar het hoofd terecht is gekomen. Tegelijkertijd heeft de roodgeverfde linkerknie sporen achtergelaten op de stuurkolom.
Deze slijtplekken zijn niet alleen esthetische details. Het zijn gegevens. Ze vertellen de monteurs welke lichaamsdelen zich in de gevarenzone bevonden. Heeft de kin het dashboard geraakt? Heeft het dijbeen de onderkant van het dashboard geraakt? Kleuren beantwoorden deze vragen zonder complexe simulaties. Het is fysiek bewijs van kinematische paden.
Waarom kleur belangrijk is bij veiligheidsontwerp
Deze technologie helpt bij de ontwikkeling van beveiligingssystemen. Als de rode verf de stuurkolom hard raakt, weet het technische team dat de impact op de knie te sterk is. U kunt de kanteling van het stuur of de mate van opblazen van de airbag aanpassen om de benen verder weg te houden. Als de vlek in de airbag groot is, betekent dit dat het hoofd te ver naar voren beweegt, waardoor er veranderingen optreden in de gordelspanners of in de vorm van de airbag.
Het is een directe feedbacklus. De kleur van de dummy wordt gegevens voor de ingenieur. Deze gegevens leiden tot betere veiligheidsbeoordelingen. En betere beoordelingen betekenen veiligere auto’s voor de mensen die ze daadwerkelijk kopen. De volgende keer dat u een crashtestvideo ziet, moet u de dummy eens goed bekijken. De kleuren vertellen je waar de pijn was.

De kleurrijke verfspatten op de pop zijn niet alleen voor de show. Het is een forensische kaart. Wanneer de onderzoekers een toename in de acceleratiegegevens van de versnellingsmeters op het hoofd van de dummy detecteren, vertelt de interieurverf van de auto de rest van het verhaal. Het laat precies zien welk deel van het lichaam welk deel van de cabine heeft geraakt.
Deze visuele gegevens zijn goud waard voor ingenieurs. Door crashgebieden te lokaliseren kunnen ze betere veiligheidssystemen, zachtere dashboards en slimmere airbags ontwikkelen. Het doel? Om dit soort letsel bij een volgend ongeval te voorkomen.

Bij de frontale botsing doet de natuurkunde het zware werk. De knieën van de passagiersdummy raakten het dashboard, een vaak voorkomend botspunt bij botsingen met matige snelheid. Cruciaal was dat de cabine intact bleef. Er zijn geen motoronderdelen in de cabine terechtgekomen. Dit is geen geluk. Het is techniek. Bij de meeste voertuigen is de motor zo gemonteerd dat deze bij een botsing naar achteren en naar beneden dwingt. Hij glijdt onder het chassis in plaats van in de voetenruimte te klimmen. Dit ontwerpkenmerk vermindert het risico op een dodelijke inbraak aanzienlijk.
Laten we nu de intensiteit verhogen. Een frontale crashtest bij 55 km/u laat zien hoe deze systemen omgaan met hogere energiebelastingen.
Voorbereiden op impact
Voordat het busje de slagboom raakt, moet elk detail nauwkeurig zijn. Het interieur is uitgerust met crashtestdummy’s die precies zo zijn geplaatst als menselijke inzittenden. Zowel het voertuig als de dummies zijn uitgerust met sensoren die elke vervorming en vertraging registreren.
Gewichtsverdeling is net zo belangrijk als snelheid. Er is ballast aan de bestelwagen toegevoegd om een volgeladen voertuig na te bootsen. Dit zorgt ervoor dat de massa en het zwaartepunt van het crashtestvoertuig overeenkomen met het scenario in de echte wereld. Een leeg busje gedraagt zich anders dan een busje met passagiers en vracht.
De snelheidssensor is aan de buitenkant gemonteerd en uitgelijnd om door de magnetische opneemlus te gaan, net wanneer het voertuig een barrière raakt. Hierdoor is een onafhankelijke verificatie van de botssnelheid mogelijk, onafhankelijk van de boordcomputer van het voertuig.
“Het doel is niet alleen om de crash te overleven, maar ook om ervoor te zorgen dat de overlevingscel intact blijft.”
Dit voorbereidingsniveau zorgt ervoor dat de verzamelde gegevens herhaalbaar en relevant zijn. Als de installatie is uitgeschakeld, zijn de cijfers nutteloos. Als het gaat om veiligheidstesten, is nauwkeurigheid het verschil tussen een nuttig inzicht en een verspilde test.

Hoe de #NHTSA-crashtest werkt: het snelheidsmechanisme achter de 5-sterrenbeoordeling
De scène lijkt eenvoudig. De minibus staat stil voor een stevig hek. Er is nog niets filmisch. Gewoon staal en stilte. Maar kijk eens goed naar je instellingen. Je zult een klein, onopvallend apparaat opmerken dat vlakbij het hek is geïnstalleerd. Het is de snelheidssensor van de camera. Dit is de trigger. Het hele examen is afhankelijk van de nauwkeurigheid ervan.
Rondom het voertuig zijn 15 flitsers geïnstalleerd. Sommige zitten laag onder het frame en richten naar boven. Ze hunkeren naar gegevens. Elke camera legt ongeveer 1.000 frames per seconde vast. ze knipperen niet. Ze registreren alles.
Dan begint de voorbereiding. De monteur reed het voertuig achteruit van het obstakel. Controleer de riemen en sluitingen. Het podium is gezet. Hier is de weddenschap. Hij wordt aangedreven door een stevig katrolsysteem dat langs een speciaal spoor loopt. Ik heb de auto gepakt. We verhogen de snelheid op de landingsbaan.
Wiskunde is wreed. De auto kwam met een snelheid van 35 km/uur tegen de vangrail terecht. Dit is de normale frontale botssnelheid voor deze tests. De vertraging is onmiddellijk merkbaar. De tijd die nodig was voordat de voorbumper de muur raakte en volledig tot stilstand kwam, bedroeg slechts ongeveer 0,1 seconde. Gedurende deze 10 seconden neemt de natuurkunde het over. De airbag wordt geactiveerd. Instorting van structuren. De pop absorbeert genoeg kracht om menselijke botten te verpletteren.
崩溃之后
尘埃落定。 摄像机停止录制。 现在我们看看结果。
前端受到损害。 然而,乘客牢房基本保持完好。 在这次正面碰撞测试中,这款特殊的小型货车为驾驶员和前排乘客赢得了四颗星。 不完美。 不是最多五颗星。 但很坚固。 每秒 1.000 帧的数据告诉我们原因。 能量去哪儿了? 机舱是如何坚持下来的? 图像提供了视觉证据,但摄像机提供了时间线。

Waarom kreukelzones een goede zaak zijn
NHTSA-crashtestbeelden vertellen een grimmig verhaal. Kijk naar de voorkant vóór de impact. Controleer het dan achteraf.
Het is een compleet wrak. De bumper is verdwenen. De koplampen zijn kapot. De capuchon is opgevouwen als een accordeon.
Dit ziet er verschrikkelijk uit. Het lijkt op een mislukking.
Maar qua botsveiligheid is dit juist een succes.
Wanneer een auto met een snelheid van 55 km/uur een obstakel raakt, beschikt het voertuig over een enorme hoeveelheid kinetische energie. Deze energie moet ergens heen. Als de voorkant van de auto stijf blijft, wordt deze energie rechtstreeks op de passagiers overgedragen. Breek botten. Organen scheuren.
In plaats daarvan zijn moderne auto’s ontworpen om af te brokkelen. De frontconstructie is zo ontworpen dat deze op een gecontroleerde manier instort. Dit proces absorbeert de kracht. Het zet dodelijke kinetische energie om in de energie die nodig is om metaal te buigen en te breken.
Het doel is om de auto geleidelijk tot stilstand te brengen en niet onmiddellijk. Een plotselinge stop is fataal. Een beheerde crushzone redt levens. De passagierscel blijft intact omdat de voorkant werd geraakt.
Als je dus een auto ziet die er zo uitziet, hoef je je niet schuldig te voelen. De auto offerde zichzelf op zodat de passagiers weg konden lopen.

De voorkant van het busje is een wrak. Het wordt teruggedrukt naar de voorwielen, die terug in de cabinestructuur worden geduwd. Bij deze test verloor het busje 23 inch (58 cm) van zijn totale lengte.
De fysica van overleven
Blijkbaar is de beste crash degene die nooit gebeurt. Maar aangezien de realiteit niet altijd meewerkt, gaan we eens kijken hoe u uw kansen om weg te lopen kunt maximaliseren. Het doel is niet alleen om te stoppen; het gaat om veilig stoppen.
Het is de kinetische energie die telt. Wanneer u 56 km/u (35 mijl per uur) rijdt, draagt uw lichaam een bepaalde hoeveelheid energie met zich mee. Wanneer de botsing eindigt, daalt deze energie naar nul. Het gevaar schuilt in hoe snel deze energie je lichaam verlaat. Om blessures te minimaliseren, wil je deze kinetische energie zo langzaam en gelijkmatig mogelijk afvoeren. De veiligheidssystemen van uw auto zijn speciaal ontworpen om deze vertraging te beheersen.
Gecoördineerde beveiligingssystemen
De volgorde is streng. Eerst worden de gordelspanners en de krachtbegrenzers geactiveerd. Ze worden vrijwel onmiddellijk na een botsing geactiveerd, maar strikt voordat de airbag wordt opgeblazen.
Gordelspanners trekken de speling in de riem weg en vergrendelen u op zijn plaats. Hierdoor kan de gordel zelf een deel van uw voorwaartse beweging absorberen als u de airbag nadert. Een milliseconde later begint de kracht van de riem die je tegenhoudt toe te nemen. Dan nemen de krachtbegrenzers het over. Ze zorgen ervoor dat de riem onder gecontroleerde spanning iets naar achteren kan worden getrokken, zodat de druk op uw borst niet dodelijk is.
Vervolgens wordt de airbag geactiveerd. Het vangt u op, absorbeert de resterende voorwaartse beweging en voorkomt dat u het stuur, het dashboard of de voorruit raakt.
In dit hypothetische scenario werken alle systemen samen. Als u echter de veiligheidsgordel niet draagt, verliest u het eerste beschermingsniveau. Het resultaat is een harde klap op de airbag, wat vaak tot ernstig letsel leidt. Hoewel de meeste moderne voertuigen gordelspanners en begrenzers hebben, evolueert de technologie nog steeds.
De opkomst van slimme airbags
Airbags lijken op meer plaatsen te verschijnen dan ooit tevoren. Maar implementatie is niet langer een binaire “aan” of “uit” schakelaar. Op dit moment ligt de focus op intelligentie.
Slimme airbags zijn de nieuwste ontwikkeling. Ze ontploffen niet zomaar. Ze passen de inzetsnelheid en -druk aan op basis van drie factoren:
1. Gewicht van de bewoner.
2. Zitpositie.
3. Ernst van de botsing.
Dit is van cruciaal belang omdat een onjuiste inzet kan leiden tot ernstig letsel of zelfs de dood van de bestuurder of passagier. Geavanceerde frontairbagsystemen zijn bedoeld om deze risico’s te beperken. De reactie van de toezichthouder kwam snel. Federal Motor Vehicle Safety Standard nr. 208 is gewijzigd om deze technologie te vereisen. Fabrikanten moesten deze systemen op nieuwe voertuigen installeren, en alle voertuigen van modeljaar 2006 moesten er tegen 1 september 2005 mee zijn uitgerust.
Wat nu?
De evolutie stopt ook niet bij airbags. Toekomstige veiligheidsgordels zullen waarschijnlijk beschikken over sensoren die het gewicht en de positie van de inzittende detecteren en de spanning en maximale kracht in realtime aanpassen op basis van specifieke crashdynamiek.
De technologie geeft autofabrikanten de middelen om slimmere en veiligere voertuigen te bouwen. Consumenten stemmen met hun portemonnee en steunen deze vooruitgang. Er zijn veel wrakken en crashtestdummies nodig om de juiste gegevens te verkrijgen, maar deze gegevens betekenen één ding: een crash overleven met minimaal letsel.
De techniek wordt steeds beter. De vraag is of het goed genoeg is voor de volgende generatie risico’s.
Het veiligheidsmandaat
Als je naar een BMW 525i uit 2004 of een Dodge Durango kijkt, kijk je naar machines die aan strenge federale veiligheidsnormen voldoen. De National Highway Traffic Safety Administration (NHTSA) certificeert deze voertuigen tegen de vereisten voor geavanceerde frontale airbags, een norm waaraan fabrikanten vóór 1 september 2004 of kort daarna moesten voldoen.
Dit is niet alleen maar bureaucratisch papierwerk. Het is een weerspiegeling van een markt waar veiligheid een tastbaar verkoopargument is geworden. Consumenten willen weten dat ze minder snel in een lijkzak de parkeerplaats verlaten. De NHTSA stimuleert deze evolutie door auto’s te laten crashen en de gegevens te analyseren. Maar achter de schermen zijn de fabrikanten net zo druk bezig.
Autobedrijven crashen jaarlijks tientallen voertuigen. Ze moeten bewijzen dat hun auto’s voldoen aan de Federal Motor Vehicle Safety Standards (FMVSS). Deze regels dicteren alles, van de helderheid van uw richtingaanwijzers tot de structurele integriteit van de cabine tijdens een botsing. Het testscenario is wreed maar specifiek: als de NHTSA een auto koopt bij een willekeurige dealer en deze met een snelheid van 50 km/uur kapot rijdt, moet hij slagen. Om ervoor te zorgen dat elke combinatie van motor, transmissie en accessoire deze straf overleeft, kunnen fabrikanten 60 tot 100 testmuilezels laten crashen voordat een model ooit de showroomvloer betreedt.
Mislukkingen zijn zeldzaam. Om de sector een stap verder te brengen en kopers echte gegevens te geven, lanceerde de NHTSA het New Car Assessment Program (NCAP). Ze voeren de crashtests uit tot 55 km/uur voor zowel frontale als zijdelingse botsingen. Het doel? Beoordeel het voertuig op basis van de kans op letsel inzittenden. U kunt deze beoordelingen online vinden. Begin daar. Het is de eerste stap bij het kopen van een auto waar je niet dood aan gaat.
Ernstig letsel definiëren
Hoe groot is de kans dat u gewond raakt? Om dit te beantwoorden moeten we ‘ernstig letsel’ definiëren. Het is geen vaag concept. Crashonderzoekers ontwikkelden de Abbreviated Injury Scale (AIS) om trauma te categoriseren. Ze publiceerden een handleiding waarin alle soorten verwondingen die bij ongevallen voorkomen, werden beschreven, gerangschikt op ernst.
- Rang 1: Kleine snijwonden en blauwe plekken.
- Rang 3: Ernstig letsel dat onmiddellijke behandeling vereist. Potentieel levensbedreigend.
- Rang 6: Fataal.
De schaal is lineair, maar de inzet springt drastisch tussen 3 en 6.
Het sterrenbeoordelingssysteem
Onderzoekers gebruikten crashtestgegevens om het NHTSA-sterrensysteem te bouwen. Het vereenvoudigt complexe biomechanica tot één enkel nummer voor consumenten.
Frontale crashes
De sterbeoordeling bij een frontale botsing wordt bepaald op basis van de slechtste score op drie cruciale punten:
- Criteria voor hoofdletsel (HIC)
- Borstvertraging
- Femurbelasting
Om een beoordeling van vijf sterren te verdienen, moeten alle drie de criteria onder de drempel vallen die een kans van 10 procent op ernstig letsel aangeeft. Er is een aparte beoordeling voor passagiers op de voorstoel en voor elk testtype (frontaal of zijdelings).
De frontale impactschaal
- 5 sterren : 10% of minder kans op ernstig letsel.
- 4 sterren : 11% tot 20% kans.
- 3 sterren : 21% tot 35% kans.
- 2 sterren : 36% tot 45% kans.
- 1 ster : 46% of meer kans.
Zijdelingse botsingen
Zijdelingse botsingen vertellen een ander verhaal. De criteria verschuiven naar:
- Thoracale Trauma Index (TTI)
- Laterale bekkenversnelling (LPA)
Een beoordeling van vijf sterren is hier moeilijker te krijgen. Beide criteria moeten wijzen op een kans op ernstig letsel van minder dan 5 procent.
De zij-impactschaal
- 5 sterren : 5% of minder kans op ernstig letsel.
- 4 sterren : 6% tot 10% kans.
- 3 sterren : 11% tot 20% kans.
- 2 sterren : 21% tot 25% kans.
- 1 ster : 26% of meer kans.
Het gecertificeerde rooster
De onderstaande voertuigen zijn gecertificeerd volgens deze geavanceerde normen voor frontale airbags. Deze lijst bevat de belangrijkste spelers uit 2004, waaronder SUV’s, sedans en vrachtwagens.
BMW
– 525i, 530i, 545i
– 645Ci & 645Ci cabriolet
-X3 (2.5i & 3.0i)
– Z4 roadster (2.5i & 3.0i)
Dodge & Jeep
-Durango
– Vrijheid
Ford
– Ontsnappen
– F-150
– Stier/Sabel
Mazda
– 3
– Eerbetoon
– MPV
Jaguar
– S-TYPE
– XJ
– X-TYPE
Cadillac
– Escalade
– Escalade EXT
– Escalade ESV
Chevrolet & GMC
– Lawine
– Silverado/Sierra
– Voorstedelijk / Tahoe
– Yukon, Yukon XL, Yukon Denali, Yukon XL Denali
Honda, Acura & Hyundai
– Akkoord
– Odyssee
-MDX (Acura)
-Elantra (Hyundai)
Kia, Mitsubishi en Nissan
– LD (Kia)
-Galant (Mitsubishi)
– Pathfinder Armada (Nissan)
– Zoektocht (Nissan)
– Titan (King Cab en Crew Cab)
Subaru
– Erfenis
– Binnenland
Suzuki, Lexus, Toyota en Volkswagen
– Grand Vitara XL-7 (Suzuki)
-RX330 (Lexus)
-ES330 (Lexus)
– Camry (Toyota)
– Hooglander (Toyota)
– Nieuwe Kever (Volkswagen)
– Nieuwe Kever Cabriolet (Volkswagen)
Bron: National Highway Traffic Safety Administration
Dieper graven
Als je de fysica achter de beoordelingen wilt begrijpen, kijk dan hoe kracht, vermogen, koppel en energie op elkaar inwerken. Lezen over hoe airbags worden ingezet of hoe de NASCAR-veiligheidsprotocollen zijn geëvolueerd, biedt context. Voor gegevens uit de echte wereld kunt u de voertuigbeoordelingen van het Insurance Institute For Highway Safety raadplegen. Of bekijk beelden van auto’s die met een snelheid van 320 km/uur tegen betonnen muren botsen zonder de bestuurder te doden. Het lijkt onmogelijk totdat je de kreukelzones en de riemen begrijpt.
Het doel is altijd hetzelfde. Zorg ervoor dat het metaal tussen jou en de muur geen onderdeel wordt van je anatomie.



















