Nissan heeft zojuist iets interessants gelanceerd. Een grote, rare, dure mensenverhuizer genaamd de Nissan Elgrand. Het is de vierde generatie van het model dat in 1997 voor het eerst debuteerde. En zoals de meeste goede dingen, komt hij niet naar de Verenigde Staten. Deze keer niet.
De nieuwe 2026 Nissan Elgran wordt exclusief op de Japanse markt gelanceerd. Het verruilt de oude benzinemotoren voor Nissans eigenzinnige E-Power-systeem. Je weet wel, die waarbij de benzinemotor als generator fungeert.
Wat drijft de E-Power Elgrand 2026 aan?
De aandrijflijn is hier de belangrijkste technische verandering. Geen V6’s meer. Geen standaard viercilinders meer die de wielen rechtstreeks aandrijven.
In plaats daarvan rijdt het busje volledig op twee elektromotoren. Deze motoren sturen kracht naar alle vier de wielen met behulp van de e-4ORCE-vierwielaandrijving. Achterin zit een 1,5-liter driecilinder benzinemotor met turbo. Zijn enige taak? Het opwekken van elektriciteit voor de accu’s en de motoren.
Waarom dit doen? U krijgt direct het koppel van elektrisch rijden zonder zorgen over de actieradius. Bovendien kwalificeert hij volgens de meeste regelgeving als hybride. Het resultaat is glad. Rustig. En efficiënt, aldus Nissan.
“Het is niet eenvoudig om een minibus het gevoel te geven dat hij premium is zonder op een ambulance te lijken, maar Nissan heeft hier de sfeer van het interieur weten vast te leggen.”
Hoeveel luxe biedt de Nissan Elgrand?
Hij draagt niet het Infiniti-embleem. Maar als je naar binnen gluurt, vraag je je af waarom dat niet zo is.
De bovenste uitrusting is voorzien van Zero Gravity-kapiteinsstoelen op de tweede rij. Ze liggen volledig achterover. Ze hebben voetsteunen. Het zijn eigenlijk vliegtuigstoelen van zakelijke klasse die in een gezinswagen zitten. Er is zelfs een poef voor de passagier rechtsvoor, dus de achterpassagiers zijn niet de enigen die als royalty worden behandeld.
Als u niet om luxe geeft en slechts plaats wilt bieden aan zeven personen, kunt u in plaats daarvan een standaard zitbank voor de tweede zitrij specificeren.
Andere technische specificaties zijn onder meer:
– Dubbele 14,3-inch infotainmentschermen vooraan.
– Een Bose-audiosysteem met 22 luidsprekers (ja, zelfs in de hoofdsteunen).
– Kumiko houten afwerking voor een premium gevoel.
– ProPilot handsfree rijtechnologie.
– 64-kleuren sfeerverlichting, want wie heeft er geen neon onder het dashboard nodig?
– Een paarse interieurkleuroptie. Ja. Eigenlijk paars.
De buitenkant is net zo specifiek. Een complex rooster gemaakt van vierkante roosterstukken. Een enorme lichtbalk die de koplampen met elkaar verbindt. Tweekleurige verfopties met roségoud. Het ziet er futuristisch uit. Misschien een beetje te druk? Op een weg vol saaie cross-overs valt hij zeker op.
Waarom is deze elektrische Nissan niet wereldwijd verkrijgbaar?
Dit is de vraag die op veel liefhebbersforums een gat brandt. De verkoop van minivans is gestegen. Alleen al in 2025 steeg de verkoop van Amerikaanse minivans met 21 procent tot bijna 400 miljoen exemplaren. Mensen willen weer praktische dingen.
Toch houdt Nissan dit beest in Japan.
De prijzen in Japan beginnen rond ¥6.897,0, wat neerkomt op ongeveer $42.500 USD. Voor dat geld krijg je een luxe-ervaring die kan wedijveren met de instapmodellen van Mercedes. Stel je voor hoe dit eruit zou zien, omgedoopt tot een Nissan Quest uit 2026. Of nog beter, verkocht onder de paraplu Infiniti**. Dat merk heeft een overwinning nodig. Dit zou het zijn.
Concurrenten als Mercedes-Benz betreden het luxesegment met elektrische auto’s als de EQV (en geruchten over V-Klasse-vervangers). Nissan heeft een hybride alternatief dat vergelijkbare technologie en comfort biedt. Ze zitten op een gouden ticket.
We hebben geen bericht van Nissan-managers over importplannen. Ze hebben geen enkele lancering buiten Japan bevestigd. Dus wij kijken. En wacht. En ik wou dat de roségouden rand zijn weg over de Stille Oceaan vond.
Wat denk je dat er zou gebeuren als dit naar Amerika zou gaan?
