Dlaczego Buick stał się ikoną Ameryki: 1950–1953

9

Stoją obok automatów Coca-Cola i znaków Route 66 jako podstawowe symbole epoki. Bulwiasty, zębaty uśmiech Buicka z połowy stulecia ucieleśniał powojenny optymizm bardziej niż jakikolwiek inny samochód. Żaden inny pojazd nie odzwierciedla tak bardzo zaangażowania Ameryki w dobrobyt jak te pojazdy.

Od 1950 do 1953 roku Buick oferował modele wszystkim nabywcom w praktycznie każdym przedziale cenowym. Podczas gdy Chevrolet, Ford i Plymouth rywalizowały o rynek masowy, Buick zdominował rynek. Dominacja ta trwała od ery Trumana do ery Eisenhowera. Oddział General Motors we Flint w stanie Michigan osiągnął ten status dzięki odważnemu projektowi, innowacyjnemu marketingowi i niezrównanej sieci dealerów.

Rezultatem jest marka, która bardziej przypomina siłę kulturową niż producenta samochodów.

Krótkotrwałe nadwozie Buicka typu C z 1949 r

Kabriolet Buick Roadmaster z 1949 r., będący dziś rzadkością, był świadkiem krótkotrwałego i kontrowersyjnego eksperymentu w projektowaniu samochodów z połowy stulecia. Buick jest synonimem klasycznej stylistyki lat 50. XX wieku, ale w tym roku nastąpiło przejście od radykalnych innowacji do bardziej tradycyjnego luksusu.

W latach 1948 i 1949 General Motors wprowadził nową, wyrafinowaną platformę zwaną nadwoziem C. Pierwotnie był oznaczony jako nadwozie B, ale później w procesie rozwoju oznaczenie to zostało zmienione na nadwozie C. Rama została zaprojektowana do ekskluzywnych modeli Oldsmobile 98 i Cadillac. Jednak Buick całkowicie pominął rok modelowy 1948. Przeszli na platformę C-body dopiero w 1949 roku, ale logika stojąca za tą decyzją pozostaje niejasna dla historyków.

To wahanie może wynikać z kierownictwa Buicka. Harlow Curtis był budzącym grozę szefem oddziału nadzorującym najbardziej dochodowe marki GM. Podobno uznał, że radykalny i nieprzetestowany projekt nadwozia nie jest konieczny do dalszego zwiększenia sprzedaży w 1948 roku. Projekt, znany wewnętrznie jako P-38, został opracowany przez Franka Hersheya pod bezpośrednim wpływem szefa projektów GM, Harleya Earla.

Nazwa P-38 jest bezpośrednim hołdem dla myśliwca Lockheed P-38 Lightning. Jego cechą wizualną jest wysoka linia nadwozia, która biegnie od przedniego błotnika do tylnego błotnika i pod ramą okna. Zaowocowało to opływowym, aerodynamicznym kształtem, który wyprzedzał swoje czasy.

Choć P-38 był projektowany głównie dla Cadillaca, projektanci Oldsmobile stworzyli własną interpretację. Rok po debiucie platformy typu C Chevrolet i Pontiac wprowadziły własne, mniejsze platformy typu A. W tym samym czasie Oldsmobile 76 i 88 również przeszły na tę zaawansowaną architekturę.

Platforma C-body wzbudziła duże kontrowersje wśród dealerów, kadry kierowniczej wyższego szczebla, a zwłaszcza działu Buick, który korzystał z platformy tylko przez jeden rok modelowy. Ogólny konsensus był taki, że projekt był zbyt radykalny dla flagowego modelu GM. Harlow Curtis, który pod koniec 1948 r. przeniósł się na szczebel kierowniczy korporacji GM, a w 1953 r. został prezesem, najwyraźniej nie zrobił na nim wrażenia stylistyka P-38. Jego następcą na stanowisku szefa Buicka był Ivan L. Wiles. Chociaż pan Wiles nie miał tak przemożnego autorytetu jak pan Curtis, nadal mógł polegać na zaleceniach byłego dyrektora, co oznaczało wyważony powrót do filozofii projektowania Buicka.

W latach pięćdziesiątych Buick zaczynał od eleganckich linii. Zastanów się nad tym superturystycznym sedanem. Atmosfera na wyższych szczeblach GM się zmienia. Dlatego nadwozia B i C były zupełnie nowe na rok 1950. Buick ma duży wpływ na ten projekt.

W tamtych czasach lubiłem kręgi. Kształt Kylpyammmi firmy Packard był pionierski. Lincoln Mets również byli bliscy temu stylowi. Hudson i Nash również uczestniczyli w tym ruchu. Harley Earl rozumie ten trend. Nie poszedł za nim.

Oddał skrzydła. Dodano fazę, aby podkreślić tylny błotnik. To była przerwa w tłumie. Earl recenzował Buicki z lat 1942–1948. Pamiętam także samochód pokazowy Buick Y Job z 1938 roku. Presja firmy może pomóc. Chciał odejść od stylu lat 1948–1949.

Stworzył także swój wymarzony samochód. LeSabre był pierwszy. Następnie pojawił się XP-100. Miał te same błotniki, co samochód produkcyjny z 1950 roku.

Styl Buicka z lat 50. XX w.: połączenie technologii i designu

Łatwo sądzić, że samochody pokazowe staną się samochodami produkcyjnymi. Nie tak się pracuje w Detroit. Tematem pracowni była końcówka lat 40-tych. Zarząd chciał trzech różnych marek. Chcieli zaoszczędzić pieniądze na brandingu ciała. Wyniki były genialne. To najbardziej złożony program kompatybilności w historii GM.

Postępowy samochód General Motors z 1950 roku był osiągnięciem inżynieryjnym. To także nowe modele.

Buick Super z 1950 r. zadebiutował na nowej platformie C, co zasygnalizowało zwrot GM w stronę tworzenia luksusowych samochodów dla mas. Zastosowanie tej platformy przez Buicka jest skrupulatne. Dwa różne rzędowe ośmiocylindrowe silniki definiują dwie różne długości przodu. Roadmaster jest o 4,75 cala dłuższy niż modele Super i Special. Niektórzy obserwatorzy uważają, że wszystkie Buicki z 1950 r., w tym podstawowy model Special, były na platformie C. Rzeczywistość jest jednak bardziej konkretna. Wszystkie Buicki z 1950 r. były platformami B, z wyjątkiem jednego czterodrzwiowego sedana z dużym rozstawem osi oraz modeli Super i Roadmaster Riviera. Modele te posiadają unikalne tylne szyby boczne.

Wrażenia z platformy Cadillac C

Obydwa modele otrzymały obróbkę w stylu platformy Cadillac C. Dach stał się bardziej wydłużony. Cały tył został przesunięty do tyłu o 4 cale. To ulepszenie zapewniło więcej miejsca dla pasażerów z tyłu i znacznie wydłużyło profil samochodu. Dla podkreślenia tej długości pojawił się charakterystyczny boczny element dekoracyjny, biegnący wzdłuż linii korpusu. Ta chromowana listwa, wprowadzona po raz pierwszy w połowie 1949 roku, biegnie wzdłuż tylnej części dachu.

„Te eleganckie sedany Buick prawdopodobnie wyglądały lepiej niż Cadillaki i Curtis musiał być bardzo zadowolony”.

Efekt wizualny jest niesamowity. Te sedany Buick wyglądają bardziej stylowo niż sedany Cadillac. To estetyczne zwycięstwo, które bardzo uszczęśliwiłoby dyrektora generalnego GM, Harlowa Curtisa. Subtelnie odzwierciedla to dominację designu w strukturze firmy.

Iluzje skali i marki

Roadmaster jest krótszy niż flagowy Cadillac GM. Rekompensują to sztuczkami optycznymi. Chromowane elementy boczne dodają wizualnej masy. Koła umieszczono bliżej krawędzi samochodu, co zwiększa odczuwalny rozstaw osi. Sama nazwa odgrywa dużą rolę. Wprowadzone w 1936 roku słowo „Roadmaster” miało określone znaczenie. Buick opisuje go jako „dumnego z jazdy w terenie”. Branding wzmacnia wizerunek samochodu łatwego w prowadzeniu.

Skośne skrzydła

Buick wyprodukował cztery różniące się wizualnie modele z dwoma różnymi przednimi końcami i dwiema długościami nadwozia sedana, zasadniczo dwa typy platform. Linia ta była głównym czynnikiem sukcesu sprzedażowego Buicka na początku lat pięćdziesiątych. Spośród trzech marek GM, które w roku 1950 korzystały z nowych platform, Buick miał najbardziej wyraźny spadek tylnego błotnika. Ta krzywa odróżnia go od bardziej konserwatywnego Cadillaca i „futurystycznego” Oldsmobile. W tamtym czasie wszystkie trzy marki stosowały zdejmowane błotniki. Warto zaznaczyć, że Oldsmobile 98 korzystał z platformy B, a nie C.

Ewolucja w 1954 roku

Podstawowa koncepcja projektowa General Motors z 1950 r. była kontynuowana do 1954 r., kiedy to platformy B i C firmy GM zostały całkowicie przeprojektowane. Istnieje możliwość wykorzystania większych zasobów w celu dalszego różnicowania marek. Skrzydła całkowicie zintegrowały się z ciałem. Krótkie zwisy tylne zostały wydłużone. Maska i bagażnik stały się bardziej płaskie. Każda marka opracowała więcej unikalnych funkcji.

Sekret zespołu projektowego

Ned Nickles, Harley Earl, Bill Mitchell, Charlie Chain i Harlow Curtis odegrali ważne role w programie Buicka z 1950 roku. Nie ma ich już z nami. Spekulacje na temat tego, jak dokładnie powstał ten samochód, są poszlakowe. Możemy jedynie ułożyć puzzle kawałek po kawałku. Okres od 1945 do 1952 roku stał się „białą plamą” w historii projektowania Buicka.

Według niektórych raportów Ned Nickles został szefem działu projektowego Buicka w 1945 roku, ale Henry Lowe sprzeciwił się temu. Twierdził, że sam kierował wówczas działem projektowym Buicka. Lowe oświadczył, że w 1947 roku awansował na stanowisko głównego projektanta GM, a później mianował Nicklesa swoim następcą. Lowe twierdzi, że odegrał kluczową rolę w projektowaniu Buicka z 1950 roku. Znany jest jako autor słynnej osłony chłodnicy z „kłami”. Jednak dziś nie pamięta już bardziej szczegółowych szczegółów projektu.

Wierzymy, że Buick z 1950 r. powstał w wyniku wspólnego wysiłku. Łączy w sobie to, co najlepsze w projektowaniu, produkcji i inżynierii Buicka. Henry Lowe był jednym z nich, ale nie jedynym architektem. Rezultatem jest samochód, który równoważy ograniczenia korporacyjne dzięki unikalnej, rozpoznawalnej tożsamości. Linia ta jest dziś wyraźnie widoczna. Trwa debata na temat tego, kto co zrobił.

1950 Buick Special: Jak samochód kompaktowy ocalił markę

Słynna osłona chłodnicy Henry’ego Lowe’a z zębami w kształcie psa to nie tylko przypadkowy chrom. Pojawił się jako koncepcyjny samochód pokazowy LeSabre na długo przed tym, zanim projektanci GM zasiedli za kierownicą. Ned Nickles dodał konstrukcję typu Swear i unikalne otwory wentylacyjne Ventiport inspirowane modelami Buicka z początku lat czterdziestych. Tablica przyrządów z 1950 r.? Była to zapowiedź powrotu do wyglądu samochodów z lat 1942–1948. W 1949 roku eksperymentowali z tablicą przyrządów inspirowaną lotnictwem. Jednak efekt nie był idealny.

Kierownictwo Buicka w programie nadwozia General Motors w 1950 r. nie pochodziło od wielkich facetów. Pochodzi z Special z 1950 roku.

Rozstaw osi wynosi 121,5 cala. To niewiele. Samochód ten został zaprezentowany publiczności 8 sierpnia 1949 roku. Szerszej publiczności stał się znany na kilka miesięcy przed wypuszczeniem na rynek Buicka Super i Roadmastera. Pierwsza partia Specials była produkowana wyłącznie w wersji nadwozia typu fastback. Buick nazwał ten styl „Jetback”. Można go było kupić w wersji 2-drzwiowej lub 4-drzwiowej. Oba warianty były dostępne zarówno w wersji standardowej, jak i podserii DeLuxe.

Standardowy dwudrzwiowy sedan kosztuje 1856 dolarów. Wersja czterodrzwiowa kosztuje o 19 dolarów więcej. Taka polityka cenowa postawiła Buicka na celowniku Plymouth i zajęła trzecie miejsce w ogólnej sprzedaży. Sprzedano także biznesowe coupe. Nie ma tylnych siedzeń. Tylko przedział bagażowy. Cena wyniosła 1803 dolarów.

Później tego samego roku, kiedy Super i Roadmaster wreszcie trafiły do ​​sprzedaży, do linii Special dodano 4-drzwiowy notchback o nazwie Touring Sedan. Wersje standardowe i luksusowe były nadal dostępne.

Odpowiedź była natychmiastowa. Do końca 1949 roku sprzedano prawie 82 000 sztuk. Ogólna produkcja Buicka wzrosła w 1950 roku o 38 procent, a linię montażową zjechało 552 827 pojazdów. Dane dotyczące produkcji w roku modelowym były jeszcze bardziej imponujące i wzrosły o 104,8%. Wczesne wypuszczenie Special pomogło zwiększyć te liczby, ale niektóre samochody zdobyły tytuły z 1949 roku.

Całkowita liczba wyprodukowanych egzemplarzy Special wyniosła 338 331 sztuk. To prawie połowa z 670 256 Buicków wyprodukowanych w 1950 roku.

Udział Buicka w amerykańskim rynku samochodowym wynosi 8,2%. Plymouth nadal prowadzi, ale różnica się zmniejsza. Tak naprawdę Buick wyprodukował w tym roku więcej samochodów niż Plymouth. Po prostu nie udało im się wybić ich z końcowych rankingów sprzedaży.

Seria Buick Super i Roadmaster z 1950 r

Buick Super z 1950 r. nie tylko dzielił przestrzeń z podstawowym modelem Special, ale miał wspólne podstawy konstrukcyjne. Super miał ten sam rozstaw osi 121,5 cala, to samo nadwozie i stał się najlepiej sprzedającym się modelem. Można było wybrać czterodrzwiowe kombi (Buick używał wówczas luźnego określenia „tourback”), dwudrzwiowy jetback, kabriolet lub kombi z 1950 r. z częściowo drewnianym nadwoziem. Po raz pierwszy do oferty dodano coupe Riviera z twardym dachem, nadając gamie bardziej sportowy charakter.

Jednak prawdziwym hitem był nowy model z serii Super – czterodrzwiowy sedan Buick Riviera 1950. To nie był twardy dach. Miał rozstaw osi 125,5 cala i wspólną architekturę nadwozia typu C z flagowym modelem Roadmaster. Ceny były agresywne. Za jedyne 73 dolarów więcej niż standardowy sedan turystyczny, kupujący nie wahali się dokonać wyboru. Ostatecznie stał się dwukrotnie bardziej popularny niż podstawowy sedan, co pokazało, że kupujący byli skłonni zapłacić wyższą cenę za dłuższy i bardziej elegancki wygląd.

Opcje Roadmaster i wyposażenie standardowe

Roadmaster zajmuje czołowe miejsce w rankingach z rozstawem osi wynoszącym 126,25 cala. Konfiguracja nadwozia jest podobna do modeli niższego poziomu, a podstawowa konstrukcja jest taka sama, z wyjątkiem dłuższej maski i rozstawu osi. Roadmaster z 1950 r. był dostępny w kilku wersjach nadwozia, w tym czterodrzwiowym, czterodrzwiowym sedanie z czterema szybami, dwudrzwiowym odrzutowcu, kabriolecie, twardym dachu Riviera, twardym dachu Riviera Deluxe i kombi.

Jest jeden godny uwagi wyjątek. Model 72: To czterodrzwiowy sedan Riviera na platformie nadwozia typu C z ogromnym rozstawem osi wynoszącym 130,25 cala, wyraźnie skierowany do tych, którzy chcą maksymalnej przestrzeni we wnętrzu bez rezygnacji z wyposażenia premium.

Wizualnie Roadmaster z 1950 r. charakteryzował się wykończeniem typu Sweepspear. W tym roku był to standard w całej gamie Roadmaster. Co ciekawe, sedan i kombi Riviera zostały wyposażone w ten charakterystyczny detal dekoracyjny dopiero w połowie roku.

Pod podłogą technologia automatycznej skrzyni biegów Buicka podbijała serca mas. Automatyczna skrzynia biegów Dynaflow została po raz pierwszy wprowadzona w 1948 roku i stanowiła standardowe wyposażenie wszystkich Roadmasterów. W pozostałych modelach linii była to opcja. Wynik? Osiemdziesiąt pięć procent Buicków wyprodukowanych w 1950 roku było wyposażonych w Dynaflow, co na zawsze zmieniło sposób zmiany biegów przez amerykańskich kierowców.

Dominacja Buicka w roku 1950 nie dotyczyła tylko jednego modelu. Największym sukcesem sprzedaży był Buick Riviera Hardtop z 1950 r.**. Ale nie dajcie się zwieść nazwie, sądząc, że jest to niszowy, luksusowy samochód. Główną zaletą Riviera Hardtop jest wszechstronność.

Produkcja coupe bez słupków wzrosła z 4314 sztuk w 1949 r. do prawie 67 000 w 1950 r. Podział według konfiguracji:
* 56 030 Super Riviery
* 8 432 Roadmaster DeLuxe
* 2 300 Roadmaster

W sumie wyprodukowano 66 762 sztywnych dachów. Jest to drugi najpopularniejszy model z twardym dachem w roku, wyprzedzający nowego Chevroleta Bel Air o około 10 000 egzemplarzy. Sam ten model stanowi jedną czwartą całego rynku hardtopów.

Zmiany w projektowaniu i sztywności konstrukcyjnej

Buick z 1950 r. wyglądał niesamowicie. Płynne linie ciała były tak nowoczesne, jak najnowsze sukienki Jane Russell. Co kryje się pod maską? Niezawodny jak uśmiech Clarka Gable’a. Buick zignorował ten trend. Podczas gdy Oldsmobile i Cadillac przeszły na silniki V-8 o krótkim skoku, Buick pozostał wierny swoim ośmiosuwowym silnikom górnozaworowym „Fireball” o długim skoku. Niezmiennie cieszą się one dużym zainteresowaniem wśród zagorzałych fanów marki.

„Jeśli masz zawory w głowie, wartości mają znaczenie”. To jest kampania reklamowa. To nie jest tylko szum marketingowy. Silnik Roadmaster o pojemności 320,2 cala sześciennego (5,25 l) został opracowany w 1936 r. Silnik Special o pojemności 248 cali sześciennych (4,06 l) pochodzi z 1937 r.

W 1950 roku moc Roadmastera wzrosła zaledwie o 2 KM, osiągając 152 KM. Moc Speciala wzrosła ze 115 do 120 KM. Jest to poprawa o 5 KM. z manualną skrzynią biegów i mocą 10 KM. z automatycznym Dynaflow.

Super otrzymał najciekawsze aktualizacje. Otrzymał nową modyfikację F-263. W rzeczywistości jest to silnik o pojemności 263,3 cala sześciennego (4,31 l). To znudzona wersja wbudowanego ósemki Special. Został specjalnie zaprojektowany do pracy na nowych, powojennych benzynach o wyższej liczbie oktanowej. Moc wynosi 124 KM. z manualną skrzynią biegów i mocą 128 KM. z Dynaflowem. Począwszy od 1951 r., w Special (120/128 KM) zastosowano silnik o pojemności 263 cali sześciennych (120/128 KM) i pozostał tam do 1953 r. W tym samym roku Roadmaster i Super otrzymały nowy silnik OHV V-8 o pojemności 322 cu in (5,28 l).

Notatki dla kolekcjonerów: Jetback Coupe

Chociaż każdy chce mieć twardy dach, kolekcjonerzy powinni przyjrzeć się Buick Jetback Coupe z 1950 r.. Dziś są niezwykle rzadkie. Niska wielkość produkcji:
* 10 697 Super Jetbacków
* 2968 Roadmaster Jetback

W przeciwieństwie do twardych dachów bez słupków, te notchbacki mają trzyczęściowe tylne szyby, podczas gdy szyby przednie w modelach Super i Roadmaster są jednoczęściowe. Special nadal ma dwuczęściową przednią szybę.

Poprawiła się widoczność. Fotele stały się szersze. Promień skrętu został znacznie zmniejszony. Ale szczegóły zewnętrzne mówią nam o hierarchii. Tylko Roadmaster mógł dostać listwy ozdobne typu Swears. Special DeLuxe i Super miały proste, proste listwy boczne nadwozia. Podstawowe oferty specjalne w ogóle ich nie miały. Zmianie uległy także otwory wentylacyjne VentiPortów. Zostały spłaszczone do owalnego kształtu. Przeniesiono je z przednich błotników na boki maski. Roadmaster ma cztery z każdej strony. Super i Special mają po trzy.

Buick 1951: Wróć do kratki

Największą zmianą Buicka na rok 1951 był powrót do motywu kratki z 1948 roku. Częste pionowe listwy. Ale jest niuans. Zderzak posiada “pogłębienie” pośrodku, aby lepiej podkreślić blask “zębów”.

Dealerzy nienawidzili kratki z 1950 roku. Firmy ubezpieczeniowe też nie są zadowolone. Każdy z dziewięciu „zębów” jest inny. Utrudnia to magazynowanie części zamiennych. Wymiana jest kosztowna. Istnieje wiele opcji. Zęby są na zderzaku. Doprowadzi to do kolizji.

Prowadzący radiowe programy komediowe cały czas się z tego śmieją. Kierownictwo Buicka nie uważało tego za zabawne. Więc zmienili projekt.

Podobnie jak w 1949 r. na przednie błotniki powróciły okrągłe wloty powietrza. W bardziej stylizowanej formie nadal występuje „ozdoba celownika bombowego”, która po raz pierwszy pojawiła się w 1946 r.

Czy to odwołanie? A może po prostu pragmatyczne dostosowanie się do rzeczywistości? Liczby nie kłamią. Rynek hardtopów się zmienia. V-8 przejmuje kontrolę. Ale na razie na czele znajduje się rzędowa ósemka.

Wydanie specjalne Buicka z 1951 r.: Zmiana strategii

Rok 1951 był wyraźnym punktem zwrotnym w gamie modeli podstawowych Buicka. Z oferty Special Series zniknęło sportowe nadwozie typu fastback, które dominowało w poprzednim roku. Zamiast tego marka wprowadziła na rynek dwa dwudrzwiowe sedany typu hatchback, zaprojektowane z myślą o zwiększeniu praktyczności i obniżeniu kosztów bez poświęcania kluczowych parametrów.

Najwyższym punktem tej uproszczonej linii był Buick DeLuxe. Wyceniony na 2127 dolarów, jego wnętrze było nieco bardziej wyrafinowane niż w przypadku innych modeli. Tuż za nim znajdowało się sportowe coupe za 2046 dolarów, które było minimalnie wykończone i kosztowało mniej niż luksusowy sedan. To świetna oferta, która przyciągnie kupujących, którzy przedkładają budżet nad luksus wnętrza.

Buick próbował także podbić rynek samochodów z otwartym dachem, wprowadzając nową wersję kabrioletu. Ten kabriolet z miękkim dachem został wyceniony na 2561 dolarów. Pomimo nowego stylu nadwozia kabriolet nie był w stanie osiągnąć znaczącego sukcesu. Dane dotyczące sprzedaży pokazują, że sprzedaż stale przewyższa modele kabrioletów Super i Roadmaster. Entuzjaści gotowi zapłacić za jazdę z otwartym dachem wolą prestiż i osiągi modeli z wyższej półki.

Pod maską konstrukcja pozostaje stosunkowo konserwatywna, ale moc nieznacznie wzrasta. Ze standardową skrzynią biegów moc wzrosła do 120 koni mechanicznych. Kupujący wybierający automatyczną skrzynię biegów Dynaflow odnotują niewielki wzrost mocy do 128 koni mechanicznych. Różnica ta jest pomijalna w rzeczywistej jeździe, ale jest istotna w specyfikacjach.

Aktualizacje wnętrza były skromne, ale znaczące dla modelu podstawowego. Buick zastąpił złożony zestaw wskaźników prostszym panelem z dwoma dużymi, łatwymi do odczytania tarczami umieszczonymi bezpośrednio w polu widzenia kierowcy. To nie jest tylko decyzja estetyczna. Odzwierciedla szerszą strategię oszczędności. W rezultacie podstawowy model Special stał się jedynym modelem Buicka wyposażonym w dwuczęściową przednią szybę. Ta cecha podkreśla różnicę pomiędzy podstawowym modelem Special a bardziej zintegrowaną konstrukcją jego większych braci.

Cechy wizualne dodatkowo różnicują hierarchię. Modele luksusowe posiadają całkowicie zachodzące listwy boczne. Jednak podstawowa wersja Special ma tylko chromowane akcenty ze stali nierdzewnej na tylnym błotniku. Jest to wyraźny sygnał wizualny dla ogółu społeczeństwa, wskazujący poziom wejściowy modelu. Powodem braku pełnego chromu po bokach nadwozia jest odróżnienie go od bardziej luksusowego modelu DeLuxe.

Model 1951 Special jest definiowany zarówno przez to, czego mu brakowało, jak i przez to, co miał. Nie ma tu fastbacków. Nie ma takich elementów jak listwy pełnozawijane. Ma tylko dwie duże skale i dwuskrzydłową przednią szybę.

Ta strategia uproszczeń gwarantuje, że model Special pozostanie przystępny cenowo. To już nie próbuje być samochodem sportowym. To jest narzędzie. Sposób na zakup Buicka bez wydawania dużych pieniędzy. Kolekcjonerzy wciąż dyskutują, czy oznacza to poświęcenie stylu na rzecz ceny, czy też wybór niezawodności zamiast szybkości. Liczby przemawiają za tym drugim. Model podstawowy był w sprzedaży. Po prostu zrobiła to bez zbytniego blasku.

Rok modelowy 1951 oznaczał koniec ery stylizacji Buicka Jetbacka. Oferta pozostała praktycznie taka sama jak w zeszłym roku, ale seria Super otrzymała we wszystkich modelach pełne ozdobne listwy (zamiatarkę). Był to również ostatni rok nadwozia Jetback. Produkcja była tak ograniczona, że ​​wyprodukowano tylko 1500 dwudrzwiowych Jetbacków, wyłącznie w wersji Super. Specyfikacje silników serii Super i Roadmaster pozostają dokładnie takie same. W segmencie Roadmaster całkowicie wycofano Jetback Coupe.

Coupe Riviera Hardtop jest dostępne w dwóch konfiguracjach: z lub bez elektrycznie sterowanych szyb. Wyprodukowano tylko jedną czterodrzwiową wersję sedana – 72R Riviera z dużym rozstawem osi. Całkowita produkcja Buicka w 1951 roku spadła do 404 657 pojazdów. Spadek ten był spowodowany przede wszystkim ograniczeniem mocy produkcyjnych w wyniku wojny koreańskiej i reorientacją w kierunku przemysłu obronnego. Pomimo spadku produkcji i sprzedaży Buick utrzymał czwarte miejsce za Plymouth.

Różnice między Buickiem z 1952 r. a poprzednimi latami

Zmiany wprowadzone w Buicku z 1952 r. były tak subtelne, że ich dostrzeżenie wymagało wprawnego oka. Specjalny model podstawowy, wycofany z produkcji na początku roku, otrzymał włócznię, ale przednia szyba z podwójną szybą pozostała taka sama. Rok produkcji najłatwiej określić na podstawie profilu, sama listwa dekoracyjna, która z roku na rok nieco się zmienia.

W 1952 roku listwa chromowana nie obejmowała całej długości samochodu. Zamiast tego cofał się w stronę tylnego nadkola i wdzięcznie zakręcał do przodu wzdłuż progu w stronę przedniego nadkola. Specjalne modele podstawowe nie miały tej listwy progowej. Modele Super i Roadmaster otrzymały także dyskretne, chromowane żebra tylnych błotników. Wszystkie Buicki z 1952 r. (z wyjątkiem kombi) miały bardziej kwadratową pokrywę bagażnika w porównaniu z modelem z 1951 r.

Linia Special pozostaje niezmieniona w stosunku do ubiegłego roku. Jednak seria Super została uproszczona, pozostawiając na liście tylko jeden model czterodrzwiowy i jeden dwudrzwiowy, oba sklasyfikowane jako Riviera. Silniki Special i Super pozostały niezmienione. Moc ośmiocylindrowego silnika Roadmaster Fireball została zwiększona do 170 koni mechanicznych. Wzrost ten osiągnięto poprzez podniesienie stopnia sprężania z 7,2:1 do 7,5:1 i wprowadzenie nowego czterolufowego gaźnika „Air Power” opracowanego przez Buicka. Co ciekawe, w 1952 roku Olds i Cadillac również stosowały tę samą konstrukcję gaźnika, co nie podobało się Buickowi.

Wspomaganie kierownicy było dostępne po raz pierwszy w modelach Super i Roadmaster, ale za wysoką cenę 199 dolarów. Była to bardzo potrzebna opcja, odzwierciedlająca rosnące zapotrzebowanie na funkcje zwiększające komfort w dużych samochodach.

Zaplanuj podróż za milion dolarów

Maszyna promocyjna Buicka z 1952 r. nie szczędziła budżetu. W reklamie podkreślano, że na ukończenie prac wydano znaczne zasoby, które opisano jako „miliony dolarów na badania inżynieryjne i niestandardowe komponenty”. Jakie jest ich zadanie? Kontroluj przesunięcie boczne na zakrętach, tak zwane „przesunięcie boczne”. Amortyzatory również nie są standardem. Istnieją dwa zestawy cylindrów i tłoków kontrolujących siłę skierowaną w górę i w dół.

Buick odniósł się także do kwestii wagi. Tak, Roadmaster ma „właściwą wagę”, ale uważają, że nadrabia to większą mocą. Twierdzą nawet, że nowy gaźnik Airpower zużywa mniej paliwa przy prędkości 40 mil na godzinę niż starsze systemy przy prędkości 30 mil na godzinę. To mądre podejście. Zwiększ wydajność bez poświęcania obecności.

Wizualnie model z 1952 r. wykazał subtelne, ale zauważalne zmiany. Strona głównaのビュク年ですますますますますしますますますますしますしますします.

Ograniczenia produkcyjne i pozycja rynkowa

Pomimo technicznej dumy, w 1952 roku produkcja spadła do 303 745 samochodów. Winowajcą nie był brak popytu. To była wojna koreańska. Ograniczenia produkcyjne nałożone przez rząd mocno uderzyły w branżę samochodową. Problem w tym, że każdy inny producent samochodów stoi w obliczu tych samych cięć. Wszyscy stracili udział w rynku w mniej więcej tym samym tempie. Dlatego właśnie Buick zajmuje czwartą pozycję w branży. Nie jest to najlepszy wskaźnik, ale niezawodny. Buick pozostawał na czwartym miejscu przez kolejne dwa lata, ostatecznie awansując na trzecie miejsce.

Test przełajowy Roadmastera

Motor Trend przetestował sedana Buick Roadmaster z 1952 r. i było to niezapomniane przeżycie z jazdy. Jest to ważne, ponieważ ten samochód był ostatnim rokiem z dużym rzędowym silnikiem o pojemności 320,2 cala sześciennego. Redaktor Harry Chashing nie tylko jeździł po okolicy. Nie tylko krążył po bloku. Pojechał ogromnym samochodem z Flint w stanie Michigan do Ensenada w Baja California w Meksyku.

Wyniki są mieszane. Low i Drive przyspieszają od 0 do 60 mil na godzinę w zaledwie 17,1 sekundy. Maksymalna prędkość wynosiła 100 mil na godzinę, co było imponujące jak na tamte czasy. Zużycie paliwa wynosi 12,6 mpg przy stałej prędkości 60 mil na godzinę. Ale poziom komfortu jest niezaprzeczalny. Chashing stwierdził, że samochód jest bardzo stabilny i wygodny, nawet przy dużych prędkościach, głównie na prostych drogach, i w ciągu jednego dnia z powodzeniem przejechał 1200 km między Eiko w Nevadzie i Los Angeles.

“Podróżując po całym kraju, przekonasz się, że dowiezie Cię do celu w niezrównanym komforcie i luksusie.”

Wady dynastii

Jednak nie wszystko przebiega gładko. Chashing poskarżył się. Przy prędkościach 70-75 mil na godzinę samochód jest podatny na przechyły nadwozia i utratę kontroli na zakrętach. Tę przeciętną zdolność pokonywania zakrętów przypisuje miękkiemu zawieszeniu z czterema sprężynami śrubowymi. Został zaprojektowany z myślą o komforcie, a nie o obsłudze.

Następna w kolejce jest przekładnia Dynaflow. Tak, jest gładki, ale reaguje bardzo wolno. W górach przedstawiciele Buick Flint zapewniali, że wystarczy skorzystać z Drive. Mylili się. Aby pokonać strome wzniesienia, Chashing musiał używać zarówno zakresu Drive, jak i Low. Nawet na płaskich prostych przyspieszenie w trybie jazdy jest powolne, zwłaszcza gdy trzeba wyprzedzać. Dotyczy to również nowego czterolufowego gaźnika.

Tajny składnik

Dlaczego więc Buick stał się jednym z najpopularniejszych samochodów w Ameryce? Chashing zadał to samo pytanie. Powiedział, że choć zagorzałym fanom samochodów sportowych może to być trudne do zaakceptowania, odpowiedź jest oczywista dla każdego, kto chce zasiąść za kierownicą Roadmastera z 1952 r. i jeździć nim na poważnie. Tämä na mukavaa. To 贅沢ですね。 Przypomina materac, dzięki czemu podróż staje się relaksująca.

Ale sukces wykracza poza miękkie siedzenia. Kierownictwo Buicka przewidywało umieszczenie tych pojazdów w zasięgu ekonomicznym prawie każdego nabywcy nowego samochodu. Nie tylko sprzedawali samochód. Rozumieli znaczenie swojej sieci dealerskiej i nigdy o niej nie zapomnieli.

Ogromną rolę odegrała także reklama. Nie jest to skomplikowane ani zbyt techniczne. Czasami jest lekko i lirycznie, jak stara reklama Playboya z lat 20. Kopia, stworzona przez firmę Kudner Advertising Company, która służyła temu samochodowi od czasu, gdy Clarence „Rex” McColloch i inni pomogli wprowadzić na rynek nową markę Buick w 1936 roku, była zgodna z zamierzeniami samochodu. Była przystępna. Była pewna siebie.

Buick pakuje wiele pożądanych funkcji do swoich pakietów pojazdów, aby zadowolić bazę klientów. Projekt, który przyciągnął masowego konsumenta. Przyspiesza płynnie, nawet jeśli nie jest szybki. Jakość jazdy sprawiała, że ​​inne samochody wydawały się trudne w porównaniu. To był przepis na dominację. I co roku utrzymywał ich w pierwszej czwórce, mimo że musieli spowolnić produkcję.

Plakat reklamowy Buicka Super Riviera z 1952 r. był prosty. Bezpośredni. Niezapomniany. Firma oparła się na sloganie, który od dawna prześladował konkurentów GM: „Jeśli oni produkują lepszy samochód, Buick to zrobi”.*

W swoich materiałach promocyjnych użyli wyrażenia „To prawda w przypadku ’52”. To zadziałało. Przynajmniej do czasu pojawienia się silnika OHV V-8 w 1953 r. Potem w 1954 r. przyszedł czas na projektowanie mody. Przez dekadę dział nękał koszmar kontroli jakości.

Natomiast modele z lat 1950-1952 pozostają szczytem. Oczywiście są to nadal najlepsze Buicki, jakie marka kiedykolwiek wyprodukowała.

1950: Szczyt

Linia z 1950 roku była idealna. Ciężki. Drogi w tamtym czasie. Ale sprzedawali w dużych ilościach.

Specjalna seria 40
Podstawowy model. Czterodrzwiowy sedan Touring waży 3710 funtów i kosztuje 1941 dolarów. Z linii montażowej zjechało zaledwie 1141 egzemplarzy tych samochodów. Głównym motorem sprzedaży był czterodrzwiowy sedan DeLuxe Touring. Wyprodukowano 141 396 sztuk. Cena: 1983 dolarów.

Buick oferował także sedana typu fastback Jetback. Waga: 3715 funtów. Cena: 1909 dolarów. Wielkość produkcji: 58 700 sztuk.

Kupujący coupe mieli kilka opcji. Dwudrzwiowe biznesowe coupe Jetback zostało uproszczone. Lżejszy (3615 funtów). Tańsze (1803 USD). Wyprodukowano jedynie 2500 sztuk tych samochodów. Sprzedano 76 902 coupe Deluxe Jetback. Liczba modeli coupe Fastback wzrosła o 42 935 sztuk.

Łączna produkcja specjalna serii 40 na rok 1950: 338331.

Seria 50 Super
Przejdź na wyższy poziom. Masz czterodrzwiowego sedana Touring. 3745 funtów 2139 dolarów. Sprzedano 55 672 egzemplarzy.

To właśnie tu pojawiła się marka Riviera. Czterodrzwiowy sedan Riviera był potężnym samochodem. 3870 funtów 2212 dolarów. Wielkość produkcji wyniosła 114 745 sztuk. Zdominował linię Super.

Coupe z twardym dachem zyskiwały na popularności. Coupe Riviera Hardtop ważyło 3790 funtów, kosztowało 2139 dolarów i sprzedało się w 56 030 egzemplarzach. Kabriolet? 12 259 coupe Riviera Cabriolet wyceniono na 2476 dolarów.

Nie zapomniano o nabywcach kombi. Czterodrzwiowy kombi ważył 4115 funtów. Koszt 2844 dolarów. Produkcja była skromna: 2480 sztuk.

Całkowita produkcja Serii 50 Super: 253 352.

Roadmaster serii 70
Flagowiec. Czterodrzwiowy sedan Touring waży 4135 funtów. Cena: 2633 dolarów. Sprzedano tylko 6738 sztuk. Dlaczego? Limuzyna Riviera Deluxe 4D to samochód dla mas. 4220 funtów 2738 dolarów. Wielkość produkcji wyniosła 54 212 sztuk.

Rynek coupe z twardym dachem był rozdrobniony. Sprzedano 2300 coupe Riviera (nie w wersji luksusowej). Wersja Deluxe sprzedała się w 8432 egzemplarzach. Kabriolet? 2964 jednostki. Szybki powrót Jetbackiem? 2968 jednostek.

Kombi Estate powraca. Cięższy. 470 funtów droższe. 3407 dolarów. Wyprodukowano jedynie 420 egzemplarzy tych samochodów.

Całkowita produkcja Roadmastera serii 70: 78 573.

Całkowita produkcja Buicka w roku 1950: 670 256.

1951: Zmiany

Produkcja znacznie spadła.

Specjalna seria 40
Czterodrzwiowy sedan waży 3605 funtów. Cena: 2139 dolarów. Sprzedano tylko 999 sztuk. Czterodrzwiowy sedan Deluxe odniósł większy sukces, sprzedając 87 848 sztuk i wyceniony na 2185 dolarów.

Coupe Riviera waży nieco mniej (3645 funtów? Dane te wyglądają na anomalię w źródle i mogą być literówką, ale będziemy trzymać się podanej tutaj liczby). Cena: 2225 dolarów. Sprzedano 16 491 sztuk.

Wprowadzono dwudrzwiowe sportowe coupe. 3600 funtów 2046 dolarów. 2700 jednostek. Dwudrzwiowy sedan Deluxe sprzedał się w liczbie 54 311 egzemplarzy i został wyceniony na 2127 dolarów.

Całkowita produkcja serii 40: 165 554.

Seria 50 Super
Nowością jest sedan Tourback. 3755 funtów 2356 dolarów. Sprzedano 10 000 sztuk.

Czterodrzwiowy sedan Riviera nadal był królem. 3845 funtów 2437 dolarów. Wielkość produkcji wyniosła 92 886 sztuk. Coupe z twardym dachem? 54 512 sztuk w cenie 2356 dolarów. Kabriolet? 8116 jednostek, cena 2728 dolarów.

Coupe Jetback zjechało z linii produkcyjnej w liczbie 1500 sztuk. Kombi Estate powraca. 4100 funtów 3133 dolarów. Sprzedano 2212 sztuk.

Całkowita produkcja Serii 50 Super: 172 235.

Roadmaster serii 70
Redukcja linii głównej. Sprzedano 48 758 czterodrzwiowych sedanów Riviera. 4240 funtów 3044 dolarów.

Wspomaganie kierownicy było osobną opcją. Coupe Riviera Hardtop ze wspomaganiem ważyło 4235 funtów i kosztowało 3143 dolarów. Wyprodukowano 12 901 sztuk. Zwykły twardy dach? Łącznie 809 jednostek.

Kabriolet? 2911 sztuk, cena 3283 dolarów. Kombi kombi? 679 sztuk w cenie 3780 dolarów.

Całkowita produkcja Roadmastera serii 70: 66 868.

Całkowita produkcja Buicka w 1951 roku

Попередня статтяJak aktywna redukcja szumów wykorzystuje destrukcyjne zakłócenia w celu wyeliminowania dźwięku
Наступна статтяDlaczego awaria opony przyczepy jest ukrytym zabójcą bezpieczeństwa podczas holowania