Prawdopodobnie spotkałeś się z nazwiskiem John Kanzius. To 63-letni były inżynier radiowy, który rzekomo znalazł sposób na spalanie słonej wody. To brzmi jak science fiction. To brzmi jak oszustwo. Ale fizyka tego zjawiska opiera się na bardzo realnym, bardzo dziwnym odkryciu, które zrodziło się w wyniku osobistej tragedii.
Kanzius nie miał zamiaru zrewolucjonizować przemysłu samochodowego. W 2003 roku zdiagnozowano u niego białaczkę. W obliczu trudnych realiów chemioterapii szukał sposobu na zniszczenie komórek nowotworowych bez niszczenia zdrowej tkanki. Jego rozwiązaniem był generator częstotliwości radiowych (RFG).
Urządzenie to emituje fale radiowe, skupiając je w wąskim, intensywnym polu. Wstrzykując małe cząsteczki metalu do guza, Kanzius mógł wykorzystać RFG do ogrzania cząstek. Ciepło zniszczyło komórki nowotworowe. Otaczająca zdrowa tkanka pozostała nienaruszona. Był to obiecujący przełom w medycynie.
Przypadkowe odkrycie
A co ma z tym wspólnego odsalanie?
Podczas demonstrowania działania RFG ktoś zauważył kondensację na pobliskiej probówce. Fale radiowe wyciągały wilgoć z powietrza. Gdyby maszyna potrafiła oddzielić wodę od powietrza, czy byłaby w stanie oddzielić sól od oceanu?
Odsalanie to święty Graal dla suchych regionów. Kraje wyczerpują swoje rezerwy. Świat składa się w 70% ze słonej wody, ale większość z niej nie nadaje się do picia. Energooszczędny sposób usuwania soli z wody morskiej zmieniłby reguły gry w zakresie globalnego bezpieczeństwa wodnego.
Kanzius skierował swój RFG na probówkę z wodą morską, aby sprawdzić teorię odsalania.
To, co wydarzyło się później, nie było odsalaniem. To był zapłon.
Woda błyszczała. Woda nie powinna iskrzyć. Nie powinno się palić. Ale ona tam była, płonęła.
Kanzius powtórzył eksperyment. Tym razem dotknął wody morskiej zapaloną papierową serwetką, gdy RFG było włączone. Probówka zapaliła się. Płomień nie zgasł. Płonął równomiernie, zasilany generatorem częstotliwości radiowych.
Sceptycyzm i nauka
Oczywiście Internet nazwał to oszustwem. Każdy post na blogu i forum poświęconym technologii krzyczał: „Mistyfikacja!”
Następnie chemicy z Uniwersytetu Pensylwanii wzięli maszynę w swoje ręce. Przeprowadzili własne testy. Wyniki były niezaprzeczalne. RFG faktycznie może zapalić słoną wodę. Płomienie osiągnęły temperaturę do 3000 stopni Fahrenheita. Paliło się dopóki generator był włączony i skierowany w stronę wody.
Mechanizm opiera się na chemii, w szczególności na wodorze.
Zwykła słona woda jest stabilna. Mamy chlorek sodu rozpuszczony w H2O. Połączenia są mocne. Nie rozrywają się łatwo. Jednak fale radiowe zakłócają tę stabilność. Energia rozrywa wiązania molekularne, uwalniając lotny wodór.
RFG następnie zapewnia źródło ciepła do zapalenia wodoru.
Wodór pali się w nieskończoność, dopóki dostarczana jest woda i działają fale radiowe.
Problem z samochodem
To brzmi jak idealne paliwo. Czysty. Obfity. Nieskończony. Dlaczego więc Twój samochód nie jeździ jeszcze na słonej wodzie?
Fizyka jest niezawodna. Inżynieria jest trudna. Głównym problemem nie jest nauka. I w aplikacji. Wygenerowanie ogromnej ilości energii o częstotliwości radiowej wymaganej do wydajnej pracy silnika jest zadaniem monumentalnym. Potrzebujesz kompaktowego, wydajnego RFG do każdego samochodu. Potrzebujesz systemu, który bezpiecznie poradzi sobie z wytwarzaniem ciepła i wodoru.
Do tego dochodzi kwestia efektywności. Wykorzystujesz energię elektryczną do wytworzenia fal radiowych, które rozrywają wiązania, uwalniając wodór, który się pali. Jest to wieloetapowa konwersja energii. Zysk energii netto musi być uzasadniony.
Obietnica jest prawdziwa. Płomień jest prawdziwy. Ale przełożenie tego ze stołu laboratoryjnego na pompę benzynową to inna historia.
Dopiero zarysowujemy powierzchnię możliwości tej technologii. Następna faza obejmuje sprawdzenie, w jaki sposób faktycznie zintegrowamy to z istniejącą infrastrukturą.
Wstrząsy naftowe lat 70. uświadomiły nam kruchość zależności od paliw kopalnych. Ta panika wywołała gorączkę złota wśród wynalazców. Chemicy. Inżynierowie. Fizycy. I mnóstwo szarlatanów. Wszystkim przyświecał jeden święty cel: alternatywa bez wierceń.
John Kanzus nie był pierwszym, który spojrzał na wodę i dostrzegł w niej zbiornik gazu. W 2006 roku firma Hydrogen Technology Applications (HTA) z siedzibą na Florydzie uruchomiła projekt Aquygen. Oferta była kusząca. Twierdziła, że wykorzystuje impulsy elektryczne do oddzielenia wodoru od wody, a następnie miesza ten wodór ze standardową benzyną. Wynik? Czystsze spalanie, które, jak twierdzono, zwiększa przebieg o 1,5 raza i zmniejsza emisję spalin.
Prezes HTA Denny Klein włożył pieniądze w swoje usta. Aby to udowodnić, zbudował hybrydowego Forda Escorta z 1994 roku. Projekt był mądry w teorii. Generator wytwarzał energię elektryczną. Energia ta rozkłada cząsteczki wody na gazowy wodór. Następnie gaz wprowadzano bezpośrednio do zbiornika paliwa w celu zmieszania z benzyną.
Ale teoria prędzej czy później zderza się z fizyką.
Wodór wytwarzany w ramach HTA był lotny. Bardzo zmienny. Wymieszaj go w komorze spalania, a nie tylko uruchomisz silnik; masz do czynienia z bombą. Zagrożenia bezpieczeństwa były bezpośrednie i poważne.
Pułapka wydajności
W Aquygen istniała głębsza i bardziej fundamentalna wada. Wadę tę łączy z generatorem częstotliwości radiowych Kanzus (RFG). Obydwa systemy zawaliły się pod ciężarem stosunku energii wydanej do otrzymanej.
Oto trudna prawda o fizyce. Nie możesz odzyskać więcej, niż włożyłeś. Większość procesów elektrycznych i chemicznych rozprasza energię w postaci ciepła. Aby stworzyć opłacalne źródło paliwa, energia wyjściowa musi być większa niż wejściowa. Na tym polega różnica między elektrownią a świecą.
RFG wytworzył stabilny płomień wodorowy. Wyglądało obiecująco. Jednak energia potrzebna do wytworzenia tego płomienia była większa niż energia wytworzona przez sam płomień. Płomień słonej wody nie wytwarzał energii. Po prostu spalił mniejszą część energii elektrycznej użytej do jego wytworzenia. To była strata netto.
“Żadna energia wydobywająca się z płomienia słonej wody nie może być uważana za źródło energii. Jest to po prostu przejaw energii włożonej w nią, tylko w mniejszych ilościach.”
To sprawia, że RFG jest mało prawdopodobnym kandydatem na realne źródło paliwa. To nie tylko nieskuteczne. Jako niezależny generator energii jest to termodynamicznie niemożliwe.
Nowoczesna alchemia
Znalezienie paliwa wytwarzającego więcej energii niż zużywa, jest prawie tak trudne, jak alchemiczna przemiana ołowiu w złoto. Izaak Newton odkrył grawitację w spadającym jabłku. Alexander Fleming znalazł penicylinę w zanieczyszczonej szalce Petriego. Ich odkrycia zostały potwierdzone przez historię, ponieważ działały.
Odkrycie Kansusa jest inne. To pozostaje niepotwierdzone.
Dopóki stosunek energii wejściowej do wyjściowej pozostaje ujemny, RFG jest tylko kosztowną ciekawostką. To fascynująca demonstracja fizyki, a nie rozwiązanie kryzysu energetycznego. Rozczarowanie jest tutaj wyczuwalne. Chcemy cudu. Fizyka tego nie oferuje.
Jednak historia jeszcze się nie skończyła. Duży uniwersytet wspiera badania RFG. Ta waga instytucjonalna sugeruje, że widzą wartość poza zwykłym spalaniem wody. Maszyna Kanzusa może mieć inne zastosowania. Inne rynki. Być może marzenie o paliwie umarło, ale technologia nie.
W tym momencie poszukiwania są kontynuowane. Ocean jest nadal słony. Zbiorniki są nadal puste. A kolejnym wielkim przełomowym odkryciem może okazać się zupełnie inna alchemia.
