Totdat China in 2009 de Amerikaanse markt overschaduwde, stonden de Verenigde Staten bovenaan de mondiale autoverkooplijsten. Fabrikanten haastten zich uiteraard om een deel van die taart. Maar het Amerikaanse smaakpalet voor voertuigen is altijd sterk afgeweken van de smaak in Europa en Azië. Die ontkoppeling verklaart waarom enkele van de beste auto’s nooit de Verenigde Staten hebben bereikt.
Denk eens aan de BMW M3 Touring. De hete wagen kreeg wereldwijd lovende kritieken. Het is hier nog steeds niet beschikbaar. Bekijk andere voertuigen die nooit officieel in Amerika zijn verkocht, in chronologische volgorde.
Renault4
De Renault 4 was niet het snelste of meest flitsende model dat Renault ooit heeft geproduceerd. Maar het was een eerlijke machine die de basis regelde. Het instapmodel van Renault bestond uit winterklare voorwielaandrijving en een praktische hatchback-vorm, jaren voordat deze standaard werden.
Zeker, de op het dashboard gemonteerde handmatige shifter heeft sommige bestuurders misschien zenuwachtig gemaakt. Toch was dit eenvoudig, no-nonsense autorijden.
Toyota eeuw
Toyota lanceerde het merk Lexus in 1988, specifiek om de groeiende Amerikaanse luxemarkt te kraken. Lexus kwam in elke klasse als nieuwe speler binnen, maar begon niet helemaal opnieuw. Toyota was tientallen jaren bezig met het verfijnen van weelde door de Century te bouwen.
Deze vlaggenschip sedan bleef ruim twintig jaar exclusief voor Japan. De tweede generatie liep van 1997 tot 2107 met een V12-motor. Het dient als de officiële staatsauto van de keizer van Japan. De huidige derde generatie, geïntroduceerd in 2017, rijdt op een V8 en is nog steeds in productie.
Renault Rodeo
Gebruikelijke strandbuggy’s zijn in de VS nooit populair geworden. Mede omdat de basisplatforms hier toch vaak niet verkocht werden. Citroën probeerde het met de Mehari. Al na een jaar ging het mis. Amerikaanse toezichthouders hebben veiligheidsgordels verplicht gesteld. De Citroën vouwde.
Wij denken dat de Renault Rodeo het misschien beter had gedaan. Het was bruikbaarder dan de Mehari. Renault begreep de Amerikaanse markt ook beter dan zijn Franse concurrent.
Volkswagen SP2
De Braziliaanse dochteronderneming van Volkswagen opereerde in aanzienlijke mate onafhankelijk van Duitsland. De SP2 is exclusief in Brazilië ontworpen voor de Braziliaanse wegen. Het was afhankelijk van kant-en-klare onderdelen. Een chassis geleend van de Type 3 (412). Een luchtgekoelde flat-four van 1,7 liter.
Ondanks zijn utilitaire wortels maakte zijn fastback-geïnspireerde styling hem tot een van de mooiste Volkswagens ooit.
Lancia Stratos
Lancia bouwde de Stratos uitsluitend voor homologatie. Het moest voldoen aan de raceregels. Het ontwikkelen van een prestatieauto in kleine oplage is waanzinnig duur. Zeker voor een merk als Lancia, dat een geschiedenis van financiële instabiliteit kent. Verkoop aan Amerikanen werd onmiddellijk uitgesloten.
Eigenlijk een schande. De Stratos hadden de zinkende reputatie van het merk nieuw leven kunnen inblazen.
Citroën GS/GSA
Citroën was zich feitelijk aan het voorbereiden om de GS in de VS te lanceren. Ze stuurden testauto’s naar dealers. Maar toen aarzelden ze. Nieuwe veiligheidsvoorschriften eisten een vaste rijhoogte. De GS voldeed niet aan de eisen. Citroën trok de stekker eruit.
De kloof tussen markten
Het is grappig hoe dicht deze auto’s bij Amerikaanse showrooms kwamen. De GS stond klaar. De Rodeo was levensvatbaar. Toch hielden de regelgeving en de merkstrategie hen buiten. Amerika verloor daarbij een aantal echte technische pareltjes. De M3 Touring bewijst dat de vraag nog steeds bestaat. We moeten gewoon ergens anders naar de goede dingen zoeken.
