Emmanuel Macron heeft zojuist een nieuwe weg ingeslagen. Door de DS N°8 Presidentielle te selecteren, werd de Franse president het eerste staatshoofd ter wereld dat overstapte op een volledig elektrisch dienstvoertuig. Dit is niet alleen een verandering in de aandrijflijn; het is een verklaring. De auto werd onthuld tijdens de ceremonies van 8 mei 2025, wat een symbolische verschuiving in de presidentiële mobiliteit markeerde.
Under the Metal: Franse technologie ontmoet luxe
Deze machine is gebouwd op het STLA Medium-platform van Stellantis. Het is een serieus stukje techniek verpakt in Franse elegantie. De batterij is een enorme 97,2 kWh -eenheid. Die capaciteit maakt een actieradius tot 750 kilometer volgens de WLTP-cyclus mogelijk. Voor een voertuig dat in een mum van tijd klaar moet zijn, is die actieradius niet onderhandelbaar.
De presidentiële versie valt visueel op. Hij is voorzien van een exclusieve Sapphire Blue -lak. De voorzijde is voorzien van een driekleurig verlichte grille. Specifieke badges in de kleuren van de Republiek sieren de carrosserie. Het is niet zomaar een elektrische auto. Het is een rollend symbool van Franse innovatie en luxe.
Stap binnen en de gebruikelijke logica in het auto-interieur verdwijnt uit het raam. Dit is niet zomaar een hut; het is een toonbeeld van Franse luxe, die sterk leunt op ambachtelijk erfgoed. Je kijkt naar materialen die haute couture definiëren, vertaald naar het rollende chassis van een high-end auto.
Neem het inlegwerk. Het is geen standaard houtnerf. Het is een inlegwerk van stro, uitgevoerd door het atelier Lison de Caunes. Dit is een niche-ambacht, waarbij behandeld stro wordt geweven in ingewikkelde patronen die het licht anders opvangen dan welk fineer op de markt dan ook. Het vereist geduld, precisie en tolerantie voor kwetsbaarheid die moderne productieprocessen doorgaans vermijden.
Dan is er het textiel. Métaphores leverde gesatineerde stoffen die licht draperen en reflecteren met een zachtheid die je zelden ziet in autobekleding. Satijn is in andere contexten meedogenloos, maar hier voegt het een laagje visuele warmte toe tegen de hardere oppervlakken.
En de plooien? Dat komt van Lognon. Bekend om hun werk met modehuizen als Dior en Chanel, brachten ze hun expertise op het gebied van plooien naar het interieur van de auto. De resulterende patronen zijn niet alleen decoratief; ze voegen textuur en diepte toe, breken grote oppervlakken op en geven het oog iets om te volgen.
Dit is wat er gebeurt als je een auto niet langer als een machine behandelt, maar hem als een draagbaar luxeobject gaat beschouwen. De materialen spreken een taal van exclusiviteit die in massa geproduceerd leer en Alcantara simpelweg niet kunnen reproduceren.
Het roept de vraag op: waarom accepteren we standaardisatie als de norm? Als je de middelen hebt om meesters op het gebied van stro, zijde en geplooide stoffen in te huren, voelt genoegen nemen met generieke opties bijna als een belediging voor het vak.
Het resultaat is een ruimte die minder aanvoelt als een cockpit en meer als een privésalon. Het is luid in zijn stilte en eist de aandacht niet door volume maar door details. Elk contactpunt vertelt een verhaal van specifieke Franse werkplaatsen, elk gespecialiseerd in een ambacht dat eeuwen van industriële veranderingen heeft overleefd.
In een wereld die steeds meer wordt aangedreven door digitale interfaces en elektrische aandrijflijnen, is dit interieur een bewuste knipoog naar de fysieke, de tastbare en de menselijke hand. Het herinnert je eraan dat er vóór het silicium en de software het ambacht was. En soms is dat precies wat u wilt voelen als u achter het stuur kruipt.
De officiële presidentiële auto van Frankrijk heeft zojuist een upgrade gekregen, en dat is een groot probleem. De DS N°8 Présidentielle is niet zomaar een luxe sedan. Het is een verklaring. Eentje die ouderwets Frans erfgoed combineert met serieuze groene technologie.
Deze zet duidt op een verschuiving. Het Élysée Paleis gaat duurzaam. Maar er wordt geen stijl opgeofferd voor emissiegegevens. Het gaat om het tentoonstellen van Frans vakmanschap naast de allernieuwste inzet voor het milieu.
Een erfenis van presidentiële DS-modellen
Deze relatie is niet nieuw. Het gaat terug naar Charles de Gaulle en zijn trouwe DS 19. Die auto zette de toon. Het merk DS is al tientallen jaren het favoriete merk van de Franse staatshoofden.
Emmanuel Macron brak een beetje met de norm toen hij in 2017 arriveerde. Hij reed in een DS 7 Crossback. Een kruising. Modern, praktisch, maar toch uitgesproken Frans.
Nu neemt de DS N°8 Présidentielle het stuur over. Het zet de lijn voort. Maar het doet dit met een duidelijker mandaat: duurzaamheid. Hoe brengt een land traditie in evenwicht met een netto-nultoekomst? Het antwoord is deze auto.
Het gaat niet alleen om het vervangen van een voertuig. Het gaat over het herdefiniëren van hoe een officiële staatsauto er in 2024 uitziet. Het merk DS maakt gebruik van zijn geschiedenis om vooruitgang te boeken.
De nieuwste aanwinst in de garage van het Elysée is niet zomaar een auto. Het is een verklaring. Door dit specifieke model in te zetten, verdubbelt DS Automobiles zijn identiteit als gezicht van Franse luxe en innovatie. Ze verkopen niet alleen metaal; ze verkopen een verhaal. Een verhaal dat perfect aansluit bij het streven van de staat naar ecologische transitie.
De vorige officiële ritten hadden hun eigen eigenaardigheden. We hebben het over hybride aandrijflijnen. Concreet twee gepantserde DS 7’s en de Renault Rafala die tijdens de parade van 14 juli langs de tribunes rolden. Elke verandering markeerde een verschuiving in de branding, of dat is tenminste wat de fabrikanten je willen laten geloven.
Maar kijk eens beter naar de cijfers.
Sinds 2017 fietste de huidige president door maar liefst zes verschillende voertuigen. Alleen al van de DS 7 drie verschillende versies. Dat is geen vloot. Dat is een draaideur.
‘Stabiliteit’ is een woord dat Macron deze week op tv gebruikte. De garage is het daar niet mee eens.
Is dit omzetniveau nodig? Of is het gewoon duur theater? Het concept van stabiliteit dat hij omarmt, voelt hol aan als de auto’s elke achttien maanden blijven wisselen. Zes ritten in zeven jaar. Voor een functie die continuïteit zou moeten vertegenwoordigen, lijkt de logistiek hectisch.
De DS 7 was gepantserd. De Rafala was een politieke flex. Deze nieuwe? Het is gewoon weer een hoofdstuk in een verhaal dat zich niet wil vestigen.
Mensen vragen zich af waarom de dienstauto zo vaak wisselt. Het antwoord ligt niet in de mechanica. Het zit in de optiek. Elk nieuw voertuig is een nieuw canvas voor het presidentschap om zijn huidige prioriteiten te schetsen. Ecologisch? Prima. Luxe? Absoluut. Stabiliteit? Niet echt.
De banden van de laatste zijn misschien nog niet eens versleten. Maar de boodschap is al verder gegaan.
