9 juli 2019. Dat is de datum die Mini koos om eindelijk het doek open te trekken voor zijn eerste volledig elektrische productieauto. Het publiek zou het pas zien op de Frankfurt Motor Show later dat september, maar een teaservideo liet de aanwijzingen al vroeg vallen. Het lijkt op een Mini. Hij rijdt als een Mini. Maar onder de klassieke ronde koplampen en de zeshoekige grille is de mechanica totaal anders.
De meeste liefhebbers kennen het inmiddels wel, maar deze auto is van betekenis. Het markeert een verschuiving voor het merk dat al tientallen jaren aarzelt om op de volle batterij te gaan.
Het specificatieblad: kracht en bereik
Laten we het over cijfers hebben, want daar liggen de compromissen. Terwijl de officiële bevestiging nog in behandeling was ten tijde van de teaser, wees de consensus op één specifieke aandrijflijn: de BMW i3S-motor.
Dat betekent een elektromotor van 135 kW. Voor wie op pk’s blijft scoren, dat is grofweg 184 pk. Het is geen wereldschokkende kracht, maar krachtig genoeg voor manoeuvreren in de stad en snelle invoegingen op snelwegen.
De echte beperking is het bereik. Volgens schattingen bedroeg de WLTP-cyclus iets meer dan 200 km (ongeveer 124 mijl). Dit is geen auto voor een roadtrip van Parijs naar Marseille. Het is een pure stedelijke runabout. Je laadt hem thuis of op het werk op. Je rijdt ermee door de stad. Je plant geen weekendje weg tenzij je het goed vindt om serieus te plannen.
Het is een voertuig dat strikt beperkt is tot zuiver stedelijke activiteiten.
Het identificeren van de Cooper SE in de vroege videoclips vereist een scherp oog. Er zijn geen duidelijke badges die alleen elektrisch zijn en die om aandacht schreeuwen. De designtaal blijft trouw aan de 60-jarige erfenis van de Cooper. De ronding is intact. De verhoudingen zijn bekend. Het verschil zit hem in de details waar je op moet letten.
Een historische context voor de elektrische sprong
Mini viert met deze lancering zijn 60e verjaardag. Het is een nieuw hoofdstuk. Het komt twee jaar nadat het merk de Plug-in Hybrid Countryman ALL4 introduceerde, maar de Cooper SE is anders. De Countryman-hybride was een brug. De elektrische Cooper is de bestemming voor het basismodel.
De conceptcarversie van deze elektrische Mini debuteerde op de Frankfurt Salon van 2017. Het bleef twee jaar in het ongewisse voordat het op de productielijn terechtkwam. Door die vertraging kon Mini het batterijbeheer en de thermische systemen verfijnen, hoewel de bereikbeperkingen een hard plafond bleven.
Dit is niet de eerste keer dat Mini zijn tenen in elektrificatie steekt. In 2009 en 2010 brachten ze de Mini E uit. Het was een experimentele wagenparkauto. Er werden slechts 500 exemplaren gebouwd. Ze werden verhuurd aan chauffeurs in Los Angeles en Londen om gegevens uit de echte wereld te verzamelen. Dat experiment maakte de weg vrij voor de Cooper SE.
Pre-orders en lanceringstijdlijn
Terwijl de volledige onthulling op Frankfurt wachtte, begon het verkoopproces veel eerder. Mini opende op 3 april 2019 pre-orders in Frankrijk. Frankrijk was de eerste markt ter wereld waar klanten de auto konden reserveren.
De productietijdlijn was krap. De productie begon in november in de Plant Oxford in het Verenigd Koninkrijk. De eerste leveringen waren gepland voor begin 2020.
De prioriteit was duidelijk. De eerste 100 klanten die een pre-order plaatsten, zouden de eerste look en de eerste sleutels krijgen. Het was een manier om een hype op te bouwen en het aanvankelijke knelpunt in de toeleveringsketen te beheersen.
De eerste 100 kandidaten zullen het voorrecht hebben om deze nieuwigheid vooraf te ontdekken en hun Mini met voorrang te ontvangen bij de start van de lancering.
Prijzen werden niet aangekondigd in de eerste teaserfase. Klanten konden enkel hun plekje op mini.fr veiligstellen. De verwachting was voelbaar. Liefhebbers die jaren hadden gewacht op een skelter met een emissievrije badge hadden eindelijk een concreet product om over te praten.
De auto arriveerde. Het bereik was kort. Het vermogen was voldoende. De uitstraling was klassiek. Het was precies wat Mini beloofde, en precies wat
Het elektrische hart van de Mini Cooper SE
Visueel gezien betreedt de Cooper SE niet veel nieuw terrein. Hij lijkt precies op de huidige Mini op gas, en BMW heeft hem beperkt tot een driedeursconfiguratie. Maar onder die vertrouwde stijl schuilt hardware die verrassend bekend is. De Cooper SE deelt zijn aandrijflijn met de BMW i3S. Dat is dezelfde motor van 184 pk die een koppel van 270 Nm produceert. Hij is gekoppeld aan hetzelfde batterijpakket van 33 kWh. Mini maakt sinds 1994 deel uit van de BMW Group, dus het delen van componenten is geen probleem. Het is efficiënt technisch hergebruik.
Hier verschuiven de cijfers. De Mini verslaat de i3S op bereik. We hebben het over 235 kilometer vergeleken met de 200 kilometer van de i3S. Waarom de winst? Waarschijnlijk betere aerodynamica of lichter lichaamsgewicht vergeleken met het grotere BMW-chassis.
Snel opladen is praktisch. Je kunt een snellader aansluiten en binnen 40 minuten weer op 80 procent zitten. Dat is redelijk voor woon-werkverkeer in de stad. Het is geen snelwegcruiser die de hele dag doorgaat, maar hij past perfect bij het profiel van een stadsauto.
Het stimuleren van vertoningen en prijsrealiteit
Internationale autojournalisten hebben onlangs voor het eerst kennis gemaakt met de Cooper SE. De feedback was unaniem. Iedereen genoot van het rijplezier. De auto voelt zoals een Mini hoort te voelen. L’Argus verwoordde het het beste: “Vive mais douce” (Levendig maar soepel). Ze merkten op dat de elektrische Mini er trots op lijkt te zijn de drijvende kracht van het merk te behouden. Het is niet zomaar een apparaat. Het is een bestuurdersauto.
Natuurlijk maakt één proefrit het niet perfect. Langetermijnbeoordelingen zijn nog in behandeling. We moeten kijken hoe die batterij van 33 kWh veroudert. Hoe voelt het regenremmen over 50.000 kilometer? We zullen het snel genoeg weten.
Dan is er de prijs. BMW heeft de sticker nog niet officieel bevestigd. Maar de consensus onder waarnemers is duidelijk. Verwacht tussen de 30.000 en 35.000 euro te betalen. Dat is niet goedkoop. Het kopen van een elektrische Mini zal geen budgetaankoop zijn. U betaalt voor de badge, het rijgedrag en de elektrische aandrijflijn.
Is het de premie waard?
Voor liefhebbers is de aantrekkingskracht duidelijk. Je krijgt de krachtige motor van de i3S in een kleinere footprint. De range-hobbel is een welkome verrassing. Het verlengt het bruikbaarheidsvenster net genoeg om dagelijkse reizen minder stressvol te maken.
Maar dat prijskaartje is groot. Met 30.000 euro concurreert hij met andere premium elektrische opties. De vraag gaat niet alleen over specificaties. Het gaat om merkloyaliteit. Geeft u genoeg om de Mini-erfenis om extra te betalen voor de elektrische versie?
De rijervaring lijkt het verkoopargument te zijn. De ‘levendige maar soepele’ karakterisering suggereert dat BMW de kalibratie goed heeft gedaan. De motor reageert goed. Het chassis is strak. Het voelt niet als een gecompromitteerde benzineauto met een batterij die op de vloer is geplakt. Het voelt opzettelijk.
Toch is het druk op de markt. Tesla, VW en zelfs Hyundai pushen hard in dit segment. De Cooper SE moet zijn kosten rechtvaardigen door gevoel en vorm. Als het op dat front presteert, kan het bereikvoordeel voldoende zijn. Als dat niet het geval is, bestaat het risico dat het gewoon weer een dure elektrische auto wordt.
